<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d29310713\x26blogName\x3dThe+pills+must+be+working.\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://thepills.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3dnl_BE\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://thepills.blogspot.com/\x26vt\x3d1196960925609470726', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

The pills stopped working.

zaterdag, december 29, 2007

Wonder Years?

donderdag, juli 19, 2007

Smakelijk.

zaterdag, juni 23, 2007
Ik ben er geweest. Neen, niet op het impressionante vrijheidsbeeld, de oase van rust die Central Park is of de zesentachtigste verdieping van het Empire State Building. Neen, de haast heilige plaats waar ik een zonovergoten dag met mijn allerliefste heb doorgebracht, is voor een gigantisch reclamepaneel op Coney Island. Binnen een tiental dagen zullen hier ’s werelds beste atleten strijden om de mythische titel van hotdog-eetkampioen.

Takeru Kobayashi bevestigt al zes jaar lang de Japanse dominantie in het binnenproppen van Nathan’s beste, waarmee hij in ware guerrillerostijl zijn Amerikaanse Geert-Lambert-look-a-likes op hun vierde juli achter zich laat. Zijn techniek wordt door de kenners van de sport tot in het oneindige geroemd: in tegenstelling tot de klassieke “duwen en hopen dat het door je strot raakt”-techniek, gaat ‘Tsunami’ Kobayashi methodisch te werk. Eerst de worstjes, dan de broodjes. De man houdt er een aardige som geld, een Japanse tv-show en een week – althans dat vermoeden we - platte, groengele diarree aan over. Wat een held.

Maar er loert een kaper op de New Yorkse kust. Joey Chestnut, zilveren medaille tijdens de vorige editie, slaagde er deze maand in om 59 hotdogs binnen te spelen op de reglementaire twaalf minuten, een verbetering van het record van de Japanse grootmeester (53 en een beetje). Voor het eerst in vele jaren lijkt de mosterdgele kampioenengordel terug te keren naar het schrokkende thuisland. Of wordt het toch Sonya “de Zwarte Weduwe” Thomas?

Wedden voor een hotdog dat Kobayashi er zestig binnenspeelt?


De Goei.

zaterdag, juni 02, 2007
Mijn politieke pendule slaat door. Ik ben geboren in een heel Vlaams nest, maar sinds een goed jaar zit ik met een ei. Niet toevallig valt die periode samen met het begin van mijn fantastische job op een zeer bijzondere werkplaats. Zoals Johan Vandelanotte in Humo de geboorte van zijn politieke aspiraties in het sociaal onrecht vond, zo vind ik nieuwe standpunten in de ogen van de allerarmsten, allergevaarlijksten of allermoedigsten van deze maatschappij. Rechts is links geworden.

Dat bleek ook uit de opmerkelijke resultaten van mijn “Doe de Stemtest”. PVDA helemaal bovenaan, met een Stalinistische score zelfs. Что делать? Wat te doen, zo onze bebaarde vriend vanuit zijn Sneeuwwitjeskist op het Rode Plein zeggen? Daadwerkelijk het resultaat van die verfoeilijke stemtest opvolgen? Waarschijnlijk niet.

Stijn en NEE, dat lijkt me al heel wat interessanter. Stijn omwille van het experiment, NEE omwille van het anarchistisch protest tegen het politieke kader. Protest tegen het waanidee dat er voldoende competente individuen rondlopen om elfendertig parlementen op te vullen. Protest tegen links, protest tegen rechts. Ik ben een politieke landloper geworden.

Waarom dan niet zelf een partij uit de grond stampen? Partij DEGOEI (De Enige Goede Onnozel Eerlijke Idealen). Een partij met kristalheldere standpunten. Meer blauw op straat door het stimuleren van smurf art! Last van verzuring? Eet Rennie! Gratis wafels op ieders verjaardag! Korting bij Fnac voor vrienden van de poëzie!

De rest laat ik over aan mijn coalitiepartner. Wat kan mij een vlaktaks schelen?

Vagevuur.

dinsdag, mei 08, 2007
Bij het eten van zoutstokjes ga ik steeds heel grondig te werk. Dat is - met andere zoete waren als de Princekoek en zijn Aldigelijke indachtig - een van mijn meer autistische trekjes. Het zoutstokje wordt bij de eerste knabbelbeurt ontdaan van de korreltjes die rijkelijk over zijn oppervlak verspreid zijn, waarna het eigenlijke stokje millimeter per millimeter door mijn snijtanden verwerkt wordt als was mijn mond een zoutstokjeszagerij.

Maar het zoutstokje smaakte plots heel bitter wanneer ik via de kijkbuis een Brusselse kerk binnenkeek. Tientallen Iraanse mannen en vrouwen lagen verspreid op de vloer van Gods huis. Een meerderheid had zichzelf de mond gesnoerd: een hongerstaking voor papieren met cynische plakkers die de purgatorische toestand symboliseren waarin deze Perzen verkeren. Pas wanneer men zichzelf voedsel en stem ontneemt, wordt men gehoord. Ook Amir leeft in hetzelfde vagevuur tussen Belgische vrijheid en Iraanse dictatuur. Zes jaar lang leeft hij al onder ons zonder papieren, zonder geld en met een weinig hoop. Een vriendin had hij wel, waardoor de weg naar regularisatie helemaal open zou liggen, ware het niet dat Amir niet wil trouwen. Trouwen kan enkel als hij voor haar kan zorgen. Hij wil niet aangestaard worden als de man die zichzelf tot Belg huwde. Liefde mag geen hefboom zijn, enkel een steunpilaar.

Amir wil werken. Lasser. Maar er is geen werk. Niet voor hem. Geen papieren, weet u wel. Sporten dat mag, maar kon plots niet meer. Die verdomde Achillespees liet het afweten. Worstelen met krukken dan maar, een zoveelste test voor Amir. Hoeveel meer kan een mens verdragen? Best nog wat, moet een advocaat gedacht hebben. De jurist in kwestie liet het immers na om een aanvraag tot regularisatie in te dienen. Zes jaar wordt acht. Al die tijd blijft het leven van Amir op de pauzestand. Aan de Raad van State om op play of terugspoelen te drukken.

Arme Amir.

De te ledigen kelk oogt bodemloos.

For bettership and good examens.

zaterdag, maart 03, 2007


"Joris, jij bent DJ, niet? Kan je niet even een plaatje draaien voor haar?" De Man-bijt-hondregisseur voelt dat hij een klein goudklompje in handen heeft. Joris haast zich naar zijn draaitafel om vervolgens voor zijn Italiaanse bezoekster "The summer of '69" te draaien. De in dure merkkledij gehulde schone houdt haar mondhoeken in dezelfde grimas die we gisteren reeds leerden kennen. Gedachten lezen in zijn meest elementaire vorm. "Vai, Alessandra, vai!". Haar ware naam is me ontgaan. 

"You like rock? Or other music?" De huismoeder spreekt. Engels zelfs. Stroefheid in woorden en bewegingen. "Onze Joris doet het toch goed. Wie weet leert hij Alessandra goed genoeg kennen. Mijn zoon in Italië. Weg uit Scherpenheuvel, naar Milaan of Rome. Daar hebben ze ook een basiliek, mét paus. Ónze Joris."

"... Classical music." Ze houdt van klassieke muziek. Dat draait Joris nooit. Joris houdt het bij klassiekers. "Summer of '69". "Vlieg met me mee." Kuurne-Brussel-Kuurne.

"To brand a candle for bettership and good examens." Alessandra brandt mee. Branden op het vertrek van de camera, branden op een terugkeer naar Toscane. Branden op stiekeme traantjes in haar Vlaams kamertje.

26 mei 2007. Joris wordt weer gevolgd. Joris volgt Alessandra. Joris wordt zich bewust van zijn Vlaamsheid in Milaan, Rome of Bologna. 
"Do you like-a the classical-a musica?" "Only classicals, mama Alessandra". Mondhoeken kronkelen.

Vai, Joris, Vai.

Oh Martine.

maandag, januari 01, 2007



Zie ik jou op televisie
Hang ik altijd aan de buis
Aan je beeld en aan je lippen
Want dan heb ik jou in huis

Zie ik jou op televisie
Nou, dan is m'n avond goed
Daaruit mag je concluderen
Dat je mij gewoon iets doet

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

In een kwis of in een showtje
In een panel of een lied
Wees dan zeker dat ik thuis ben
En intens en diep geniet

Ik weet best dat ik geen kans heb
't Is me nergens om te doen
En een kushand is vaak mooier
Dan een doodgewone zoen

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

Jij hebt alles wat ik mooi vind
Jij hebt charme, gratie, stijl
Door jouw vele kwaliteiten
Ging ik aardig voor de bijl

Maar zolang de molens draaien
En de wieken zullen gaan
Blijf ik hunkerend in de verte
Rustig op een afstand staan

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond



01/01/07, never forget. (ook al klopt de haarkleur niet)