The pills must be working.

The pills stopped working.

2007-12-29T16:08:00.000+01:00

Wonder Years?

2007-07-19T13:38:00.000+02:00

Smakelijk.

2007-06-23T17:38:00.000+02:00

Ik ben er geweest. Neen, niet op het impressionante vrijheidsbeeld, de oase van rust die Central Park is of de zesentachtigste verdieping van het Empire State Building. Neen, de haast heilige plaats waar ik een zonovergoten dag met mijn allerliefste heb doorgebracht, is voor een gigantisch reclamepaneel op Coney Island. Binnen een tiental dagen zullen hier ’s werelds beste atleten strijden om de mythische titel van hotdog-eetkampioen.

Takeru Kobayashi bevestigt al zes jaar lang de Japanse dominantie in het binnenproppen van Nathan’s beste, waarmee hij in ware guerrillerostijl zijn Amerikaanse Geert-Lambert-look-a-likes op hun vierde juli achter zich laat. Zijn techniek wordt door de kenners van de sport tot in het oneindige geroemd: in tegenstelling tot de klassieke “duwen en hopen dat het door je strot raakt”-techniek, gaat ‘Tsunami’ Kobayashi methodisch te werk. Eerst de worstjes, dan de broodjes. De man houdt er een aardige som geld, een Japanse tv-show en een week – althans dat vermoeden we - platte, groengele diarree aan over. Wat een held.

Maar er loert een kaper op de New Yorkse kust. Joey Chestnut, zilveren medaille tijdens de vorige editie, slaagde er deze maand in om 59 hotdogs binnen te spelen op de reglementaire twaalf minuten, een verbetering van het record van de Japanse grootmeester (53 en een beetje). Voor het eerst in vele jaren lijkt de mosterdgele kampioenengordel terug te keren naar het schrokkende thuisland. Of wordt het toch Sonya “de Zwarte Weduwe” Thomas?

Wedden voor een hotdog dat Kobayashi er zestig binnenspeelt?

De Goei.

2007-06-02T23:54:00.000+02:00

Mijn politieke pendule slaat door. Ik ben geboren in een heel Vlaams nest, maar sinds een goed jaar zit ik met een ei. Niet toevallig valt die periode samen met het begin van mijn fantastische job op een zeer bijzondere werkplaats. Zoals Johan Vandelanotte in Humo de geboorte van zijn politieke aspiraties in het sociaal onrecht vond, zo vind ik nieuwe standpunten in de ogen van de allerarmsten, allergevaarlijksten of allermoedigsten van deze maatschappij. Rechts is links geworden.

Dat bleek ook uit de opmerkelijke resultaten van mijn “Doe de Stemtest”. PVDA helemaal bovenaan, met een Stalinistische score zelfs. Что делать? Wat te doen, zo onze bebaarde vriend vanuit zijn Sneeuwwitjeskist op het Rode Plein zeggen? Daadwerkelijk het resultaat van die verfoeilijke stemtest opvolgen? Waarschijnlijk niet.

Stijn en NEE, dat lijkt me al heel wat interessanter. Stijn omwille van het experiment, NEE omwille van het anarchistisch protest tegen het politieke kader. Protest tegen het waanidee dat er voldoende competente individuen rondlopen om elfendertig parlementen op te vullen. Protest tegen links, protest tegen rechts. Ik ben een politieke landloper geworden.

Waarom dan niet zelf een partij uit de grond stampen? Partij DEGOEI (De Enige Goede Onnozel Eerlijke Idealen). Een partij met kristalheldere standpunten. Meer blauw op straat door het stimuleren van smurf art! Last van verzuring? Eet Rennie! Gratis wafels op ieders verjaardag! Korting bij Fnac voor vrienden van de poëzie!

De rest laat ik over aan mijn coalitiepartner. Wat kan mij een vlaktaks schelen?

Vagevuur.

2007-05-08T20:37:00.000+02:00

Bij het eten van zoutstokjes ga ik steeds heel grondig te werk. Dat is - met andere zoete waren als de Princekoek en zijn Aldigelijke indachtig - een van mijn meer autistische trekjes. Het zoutstokje wordt bij de eerste knabbelbeurt ontdaan van de korreltjes die rijkelijk over zijn oppervlak verspreid zijn, waarna het eigenlijke stokje millimeter per millimeter door mijn snijtanden verwerkt wordt als was mijn mond een zoutstokjeszagerij.

Maar het zoutstokje smaakte plots heel bitter wanneer ik via de kijkbuis een Brusselse kerk binnenkeek. Tientallen Iraanse mannen en vrouwen lagen verspreid op de vloer van Gods huis. Een meerderheid had zichzelf de mond gesnoerd: een hongerstaking voor papieren met cynische plakkers die de purgatorische toestand symboliseren waarin deze Perzen verkeren. Pas wanneer men zichzelf voedsel en stem ontneemt, wordt men gehoord. Ook Amir leeft in hetzelfde vagevuur tussen Belgische vrijheid en Iraanse dictatuur. Zes jaar lang leeft hij al onder ons zonder papieren, zonder geld en met een weinig hoop. Een vriendin had hij wel, waardoor de weg naar regularisatie helemaal open zou liggen, ware het niet dat Amir niet wil trouwen. Trouwen kan enkel als hij voor haar kan zorgen. Hij wil niet aangestaard worden als de man die zichzelf tot Belg huwde. Liefde mag geen hefboom zijn, enkel een steunpilaar.

Amir wil werken. Lasser. Maar er is geen werk. Niet voor hem. Geen papieren, weet u wel. Sporten dat mag, maar kon plots niet meer. Die verdomde Achillespees liet het afweten. Worstelen met krukken dan maar, een zoveelste test voor Amir. Hoeveel meer kan een mens verdragen? Best nog wat, moet een advocaat gedacht hebben. De jurist in kwestie liet het immers na om een aanvraag tot regularisatie in te dienen. Zes jaar wordt acht. Al die tijd blijft het leven van Amir op de pauzestand. Aan de Raad van State om op play of terugspoelen te drukken.

Arme Amir.

De te ledigen kelk oogt bodemloos.

For bettership and good examens.

2007-03-03T12:52:00.001+01:00

"Joris, jij bent DJ, niet? Kan je niet even een plaatje draaien voor haar?" De Man-bijt-hondregisseur voelt dat hij een klein goudklompje in handen heeft. Joris haast zich naar zijn draaitafel om vervolgens voor zijn Italiaanse bezoekster "The summer of '69" te draaien. De in dure merkkledij gehulde schone houdt haar mondhoeken in dezelfde grimas die we gisteren reeds leerden kennen. Gedachten lezen in zijn meest elementaire vorm. "Vai, Alessandra, vai!". Haar ware naam is me ontgaan.

"You like rock? Or other music?" De huismoeder spreekt. Engels zelfs. Stroefheid in woorden en bewegingen. "Onze Joris doet het toch goed. Wie weet leert hij Alessandra goed genoeg kennen. Mijn zoon in Italië. Weg uit Scherpenheuvel, naar Milaan of Rome. Daar hebben ze ook een basiliek, mét paus. Ónze Joris."

"... Classical music." Ze houdt van klassieke muziek. Dat draait Joris nooit. Joris houdt het bij klassiekers. "Summer of '69". "Vlieg met me mee." Kuurne-Brussel-Kuurne.

"To brand a candle for bettership and good examens." Alessandra brandt mee. Branden op het vertrek van de camera, branden op een terugkeer naar Toscane. Branden op stiekeme traantjes in haar Vlaams kamertje.

26 mei 2007. Joris wordt weer gevolgd. Joris volgt Alessandra. Joris wordt zich bewust van zijn Vlaamsheid in Milaan, Rome of Bologna.
"Do you like-a the classical-a musica?" "Only classicals, mama Alessandra". Mondhoeken kronkelen.

Vai, Joris, Vai.

Oh Martine.

2007-01-01T23:49:00.000+01:00

Zie ik jou op televisie
Hang ik altijd aan de buis
Aan je beeld en aan je lippen
Want dan heb ik jou in huis

Zie ik jou op televisie
Nou, dan is m'n avond goed
Daaruit mag je concluderen
Dat je mij gewoon iets doet

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

In een kwis of in een showtje
In een panel of een lied
Wees dan zeker dat ik thuis ben
En intens en diep geniet

Ik weet best dat ik geen kans heb
't Is me nergens om te doen
En een kushand is vaak mooier
Dan een doodgewone zoen

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

Jij hebt alles wat ik mooi vind
Jij hebt charme, gratie, stijl
Door jouw vele kwaliteiten
Ging ik aardig voor de bijl

Maar zolang de molens draaien
En de wieken zullen gaan
Blijf ik hunkerend in de verte
Rustig op een afstand staan

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
'k Ben geen makelaar uit Schraagen
Die jou in z'n huisje vond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

Oh Martine, oh Martine
Hoe kan ik jouw hart verdienen
Ik hield altijd van brunettes
Maar ik hou het nu op blond

01/01/07, never forget. (ook al klopt de haarkleur niet)

De goddelijke stempel.

2006-09-19T20:53:00.000+02:00

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met religie. Dat begon al op jonge leeftijd, waar ik als plechtige communicant verbaasd was over het feit dat een tekort aan stempeltjes gelijk kon staan aan een weigering tot de communie. Enige verduidelijking is hier wel op zijn plaats. Tijdens de maanden die voorafgingen aan ons vormsel, werden we verplicht om wekelijks de eucharistie bij te wonen. Als goede Christen van 11 hield ik dat twee weken vol, waarna ik de stempelkaart die als bewijs gold voor het bijwonen van de vieringen, volledig verwaarloosde. Een even devote leeftijdsgenoot wees me op mijn zondaarbestaan, wat me ten zeerste verbaasde: was ik dan werkelijk de enige die het hele duivelse spel van de catecheseproleten doorzag? Weken later deed ik dan toch die communie, omdat het zo hoorde.

We spoelen enkele jaren vooruit. Ik was zestien en verloochende alles wat wees op het bestaan van een hoger wezen of ideaal. Dit toch grote wanhoop van de leerkracht godsdienst die jammerde om het verloren zieltje dat zonder blikken of blozen het nihilsme, Nietzsche en – in mindere mate – Marx predikte. Haar pogingen tot dialoog werden teruggekaatst door een louter rationeel denkende puber die zijn hoop gelegd had bij de wetenschap. Hoe hard zou die snotaap opkijken wanneer hij de gedachtengang van zijn nu vijf jaar oudere evenbeeld kon lezen.

Vier uur ’s ochtends. De muezzin kweelt tot viermaal toe Allah Akhbar en maakt mij en mijn allerliefste wakker in ons Marokkaanse bed. Een uur later, nadat de devote moslim tijd heeft gehad voor de rituele reiniging, keert hij terug naar zijn torentje en kweelt verder. Het is moeilijk om nadien de slaap noch te vatten. Maar toch vervloek ik de man niet. In plaats daarvan voel ik enkel respect voor hem en de religie die hij predikt. De devotie die gelovigen, in dit geval moslims, steeds weer aan de dag leggen, wekken zelfs een gevoel van gemis bij me op. Maar de agnost in me verzet zich vooralsnog tegen het toelaten van een godswezen in mijn nu reeds complexe bestaan, al sluit ik dat in de toekomst niet meer uit.

Of hoe een mens in 12 jaar stevig van gedacht kan veranderen.

De Toerist.

2006-09-17T23:34:00.000+02:00

“€30? Zo veel? En jullie hebben geen zwembad”. Een stilte viel al snel tussen mijn reispartner en ik en twee Antwerpse medetoeristen in het broeierig hete Marrakech. De enige begeleide uitstap die we gepland hadden, werd al tijdens het vervoer vergald door het fenomeen dat ik de Toerist wil noemen. De Toerist houdt niet van alternatieve reizen waarbij je niet met je luie reet aan het zwembad ligt en niet bij het handje wordt gehouden door een overenthousiaste gids. Maar twee van zo’n Toeristen kon ik best wel aan. Twee werden er echter snel vier en voor ik het goed en wel besefte, zat ik op een vijftigkoppige bus, overenthousiaste gids incluis.

We trokken naar de Atlas: niet het boek, wel de bergen. Grappen en grollen als deze waren nooit veraf, al trachtte ik me zoveel mogelijks van dit oervlaams tafereel af te schermen. Aan een dorpje stopte de bus en we werden uitgenodigd om een traditionele ezelmarkt te bezoeken. Best gezellig, zelfs met de zwerm prulletjesverkopers die heel Marrakech overspoelen. Dat was buiten mijn Toeristen gerekend. Schichtig keken ze naar alles wat bewoog, vrezend dat ze door elke brave Marokkaan bestolen konden worden terwijl deze veel meer aandacht hadden voor de prijs van hun balkende beesten. Ikzelf vond het best gezellig: als je al enkele dagen doorheen het bruisende leven van het oude Marrakech ploetert, dan weet je dat men je alles tracht te verkopen, tot cactusolijven toe. Dat wisten mijn Toeristen niet: ik stond perplex bij de gedachte dat je in een stad verblijft en nooit in contact komt met het dagdagelijkse leven.

Net hetzelfde in een Berberdorp, dieper in de Atlas. We kregen er de kans om een stukje brood tot ons te nemen in een typisch Berberhuis (lees: een typisch berberhuis voor toeristen). De afkeer van dit niet al te ruim, noch comfortabel huis was te lezen in de ogen van heel veel Toeristen. “No”, geen brood voor Toeriste nummer 33 met het aftandse brilletje. Elke reisgids, elke Marokkaan, elke logisch denkende persoon zal je vertellen dat iets weigeren ‘not done’ is bij het Noord-Afrikaanse volk. Maar dat weet de Toerist niet. De Toerist is meer bezig met het zoeken naar een hogere factor zonnecrème om zijn witte reet te beschermen tegen de zon.

Het was een mooie uitstap. Ik heb er het dagelijkse leven kunnen zien van een groep mensen die zich volledig buiten mijn eigen leefwereld bevinden. En die Berbers waren best ook gezellig.

Ter zake.

2006-09-06T20:14:00.000+02:00

Terzake, gisteravond. Frank “ik vertegenwoordig één miljoen Vlamingen” Vanhecke zit met zijn immer Himmleriaanse grijns te wachten op het zoveelste interview dat sterreporter Siegfried Bracke van de Vlaams Belanger zal afnemen. “Mijnheer Vanhecke, u is klaar voor de verkiezingen?” “Jawel mijnheer Bracke, ik als vertegenwoordiger van één miljoen Vlamingen die lafhartig genegeerd worden door de zogenaamd democratische partijen, ben samen met mijn partij Vlaams Belang klaar voor de volgende verkiezingen waar de kiezer de traditionele zogezegd democratische partijen opnieuw zal afstraffen voor het wanbeleid van de laatste zes jaar.”
Sterreporter Siegfried Bracke valt met een monkellachje de Vlaams-Belangleider in de rede: “u is opnieuw met een duidelijke boodschap naar de kiezer gestapt”. “Dat is zo, mijnheer Bracke. Veiligheid en de continue bemoedering van de Allochtoon door de traditionele - zogezegd democratische - partijen blijven de hoofdpunten op ons programma dat door één miljoen hardwerkende Vlamingen wordt gesteund maar stiefmoederlijk wordt behandeld door de tra…”. “Daarbij schuwt u de controverse niet: een cartoon toont hoe een allochtoon grijnzend in een VDAB-kantoor zit, terwijl de blanken hun gemoed eerder op huilen lijkt te staan.” “Mijnheer Bracke, u weet net zo goed als ik wat het effect van een cartoon kan zijn, dat hebben we geleerd in Denemarken waar hardwerkende Denen de muil wordt gekorfd door parasiterende extremistische moslimterroristen. Deze cartoon toont enkel de realiteit, namelijk dat hardwerkende Vlamingen worden benadeeld en allochtonen systematisch worden bevoordeeld bij het zoeken naar een job… Mijnheer Bracke? Mijnheer… Bracke?”
De ogen van de sterreporter staren kil naar de mond van Vanhecke, die als een bejaarde sluitspier nog wat tracht na te pruttelen. Maar het is te laat. In een vloeiende, haast onzichtbare beweging jaagt de sterreporter zijn strikje door het strottenhoofd van de hardwerkende Vlaming die Vanhecke is. Vanhecke hapt naar adem, maar het goedgeknoopte strikje van Bracke belemmert elke vorm luchtcirculatie. Hij zakt in elkaar, maakt kennis met de VRT-vloer en tracht zich in een laatste wanhoopspoging met gestrekte rechterarm - zo kennen we Frank – op te trekken aan de stoel van Bracke. Onze sterreporter trapt de man echter goed in de nieren, wat de verdere aftakeling van Frank bespoedigt. “Naar Libanon nu. De VN-troepenmacht…”

Af en toe hoop ik dat iemand bij de openbare omroep de ballen heeft om een leugenaar als Vanhecke zonder al te veel poeha uit de ether halen. Dat hoeft niet zo drastisch te zijn als hierboven beschreven, een simpele ‘toch bedankt, mijnheer Vanhecke, maar gelieve mijn studio samen met u gelal te verlaten’ zou me best ook kunnen smaken. Want, hardwerkende Vlamingen van me, ik ben heel dat gekanker op allochtonen, Walen en andere door het Belang geviseerde bevolkingsgroepen grondig beu. Na grondig onderzoek ben ik immers tot de verbijsterende conclusie gekomen dat ook zij immers hetzelfde nastreven als wij, hardwerkende Vlamingen: gelukkig zijn. Daarom:

Doe allemaal eens normaal.

Palmboomvuurwerk.

2006-08-31T00:45:00.000+02:00

We lagen samen op een zomerse avond naar de hemel te staren, wachtend op de eerste vuurpijlen die het meer samen met de wachtende massa zou verlichten. Als zestienjarig knulletje hield ik je stevig tegen me aangedrukt, bang als ik was dat je me snel zou verlaten. Zeven jaar later weten we wel beter, niet? Je had het koud, ook al had ik je op voorhand gewaarschuwd dat het snel afkoelt, daar bij het water. Stiekem grinnikte ik door de gedachte dat je misschien met opzet die trui thuis had gelaten zodat je je tegen me aan kon schurken. Een lichtflits schoot plots de lucht in en de daarop volgende knal bracht het aanwezige publiek al bij voorbaat in verroering: de mens is nu eenmaal een vreemd wezen dat emoties kan ervaren nog voor zijn zinnen daadwerkelijk geprikkeld worden. Wat na deze eerste plof volgde, blijf ik me herinneren als een van die – zij het wat melige – onbenulligheden die je om onverklaarbare reden doen beseffen hoe mooi je het wel hebt samen. Een orgie van palmboomvuurwerk vulde al snel de hemel met ‘oehs’ en ‘aahs’ uit de vele monden langs de waterkant. Eentje zweeg, de mijne. Ik was helemaal van de kaart door de gedachte dat iets ongelofelijks banaal als vuurwerk plots zo veel meer betekende door die meid met de zomerse sproetneus in mijn armen.

Op het reeds gekende beste internetforum ter wereld vertelde een dertiger onlangs het verhaal van zijn veel te vroeg gestorven vrouw. Ze leed aan een –is ziekte, bijzonder ernstig met andere woorden. Na enkele maanden van zware therapie was ze terug op de goede weg. Wanneer ze terug haar leven oppikte en zich samen met haar man waagde aan enkele keukenklusjes, staarde ze plots voor zich uit. Een oogwenk later lag ze op de grond, geveld door een hartstilstand. Ze stierf in de armen van haar man.
Het leven ging verder voor hem en hij vertelde op datzelfde forum hoe hij zijn vrouw voor eeuwig zal herinneren als dat meisje dat zichzelf stiekem stond te keuren voor de badkamerspiegel, kwaad wordend wanneer hij gniffelend de deur opende. Ik hou van dergelijke verhalen omdat ze zo verdomd herkenbaar zijn. Liefde herken je niet in een kleffe liefdesbrief of een overromantisch etentje samen. Liefde zie je in de manier waarop haar stem overslaat bij het zingen van discodeuntjes, liefde zie je in haar sokjes die ze’s avonds aantrekt wanneer het bed te koud is.

Liefde zit in palboomvuurwerk.

DDR RAM

2006-08-28T15:15:00.000+02:00

Op vrijdagavond had ik een dermate goede film gezien (Miami Vice), dat ik terstond richting computer stormde om een laaiend enthousiaste blogpost neer te typen. Jammer genoeg geschiedde iets wat de laatste tijd nogal vaak geschiedt: de PC liet alweer het leven. En daar heb ik, hoe zou je zelf zijn, meer dan genoeg van.

Het is al een tijdje aan de gang. Een knarsend geluid komt uit de CD-dinges, een dinges die al enkele jaren niet meer functioneert. Daar kon ik op zich nog mee leven: de DVD-dinges nam eenvoudigweg alle taken op zich. Maar die laatste begint nu ook te sputteren, waardoor ik helemaal afhankelijk ben geworden van USB-poorten, maar die geeft ook de geest. Maar hey, zolang ik maar zonder zorgen Word, Opera en MSN kan gebruiken.

MSN functioneert, daar heb ik niet over te klagen als ik iemand zou zijn die geen zin heeft om een toetsenbord door een scherm te duwen wanneer alles vastloopt na vijf minuten. Word dan. Dat gaat nog lekker, behalve wanneer die DVD-dinges rare geluiden begint te maken en mijn scherm helemaal zwart wordt, met enkel nog een vreemde groene lijn bovenaan het scherm. De computertechneut in me zegt dat groene lijnen alles behalve gezond zijn. Het gevolg is dat Opera nu de enige software is die functioneert (de blauwe schermen des doods niet meegerekend).

Een nieuwe computer kost een aardige duit geld, heb ik gemerkt. Daarenboven heb ik ook helemaal geen benul van wat al die cijfertjes betekenen onder de computerprentjes. Dat is op zich wel opmerkelijk, aangezien ik overal de aanspreekbron ben voor potentiële kopers. Ik slaag er blijkbaar in om iedereen in de waan te houden dat ik expert ben in bits en bytes. “DDR RAM”, mompel ik dan goedkeurend starend in de verte als zoek ik naar de pot goud aan de voet van een regenboog.

Ik zoek dus een nieuw machientje dat me Word, Powerpoint, Internet en af en toe een filmpje kan geven. Maar aangezien ik een sucker voor design ben, neig ik naar de veel te dure iMac die ik me helemaal niet kan veroorloven. Maar die heeft een floating point van 27.1. Kijk daar, een pot goud!

Miami Vice.

2006-08-27T16:33:00.000+02:00

Het was al een hele tijd geleden dat ik mezelf nog eens neerplofte in een cinemazetel. Vrijdagavond besloten we om naar de minst afstotelijke film te gaan kijken die momenteel gedraaid wordt in de lokale bioscoopzalen (zijnde Cinema Albert, Palace en Feestpaleis). Dat bleek Miami Vice te zijn, de verfilming van de televisieserie uit de jaren tachtig. Een serie die ik trouwens nooit gezien heb, ik weet enkel dat het iets was met snorren en snelle wagens. We zouden wel zien wat het wordt.

Een stel tieten en een Linkin Park-deuntje doorbreekt heel plots de reclameboodschappen. De film is warempel al begonnen en wat gaat het snel. Voor de kijker het goed beseft wordt een luxehoertje door haar pooier in elkaar geslagen. Een besnorde agent gaat er achteraan, samen met zijn zwarte partner. Onmiddellijk daarna: telefoon van een gek in een auto. Nou nou, dat gaat snel. Een Ferrari scheurt kort daarna door Miami. Camerabeelden die me doen denken aan de Bourne Supremacy. Wat later zitten we plots bij neonazi’s en Zuid-Amerikaanse drugdealers. Pauze.

Daar gaan we weer. Speedboten, vliegtuigen. Een geweldig goed in beeld gebracht vuurgevecht. Tussendoor bloeit er ook nog iets tussen de Snor en een Chinese boekhoudster van de drugdealers. Doden. Er ontploffen nog wat dingen en de film loopt naar zijn einde.

Het was al een hele tijd geleden dat ik mezelf nog eens voldaan opstond uit een cinemazetel. Miami Vice heeft me vanaf de eerste seconde kunnen bekoren door zichzelf te presenteren als een no-nonsence film waarbij karakterontwikkeling van secundair belang is. We kwamen voor een portie actie en hebben dat ook gekregen, zonder ooit over the top te gaan. Naar mijn bescheiden mening is deze film een verademing in het genre waar al te vaak het handje van de kijker wordt vastgehouden. Mann geeft ons enkel de informatie die nodig is om het verhaal te begrijpen. Alle andere gegevens moet de kijker zelf uit de beelden achterhalen: geen oeverloos gelul over motieven en een knagend geweten: wie niet aan boord raakt van deze snelle rit, heeft pech.

Miami Vice is een geweldige film die iedereen moet gezien hebben.

Schoonvader en Schoonmoeder.

2006-08-21T18:15:00.000+02:00

Het is u waarschijnlijk (nu ja, een dergelijk grote massa aan lezers heb ik niet) opgevallen dat het de laatste tijd stil is op deze blog. Wees gerust, de pillen werken nog steeds, maar een gebrek aan tijd – en af en toe inspiratie, dat geef ik grif toe – is de grootste oorzaak voor het gebrek aan schrijfsels. Wat veroorzaakt toch dat tijdsgebrek, hoor ik u allen vragen. Het antwoord is een cafetaria van een sporthal, ergens in Vlaanderen.

Je vriend/in kan je zelf kiezen, maar je schoonouders niet. Ondanks dit feit dat zo vast staat als een vastende moslim in de ramadan, heb ik het best getroffen met die schoonouders van me. Schoonmoeder kookt als de beste en Schoonvader leert me hoe ik op een fatsoenlijke wijze een schroevendraaier kan hanteren. Met andere woorden, het botert goed tussen ons. Onlangs heeft er echter een grote verandering plaatsgevonden in het leven van Schoonmoeder, een verandering van een dergelijke omvang dat ook ik er door getroffen wordt. Na een jarenlange dienst in het plaatselijke grootwarenhuis, heeft ze ervoor gekozen om als zelfstandige de cafetaria van een sporthal, ergens in Vlaanderen, te openen. U raadt het al, ook ik werd de eerste dagen opgeroepen om ettelijke honderden glazen te spoelen.

Begrijp me vooral niet verkeerd, ik amuseer me rot. Vedett uitgieten, Rotzooi van de tafels vegen en bier tappen met een schuimrand van een duim dik… het bekoort me. Ingewijden weten dat het een stille droom van me is om later op gevorderde leeftijd zelf het lokale café te runnen, lachend met de scheldtirades van de plaatselijke kaarters die zonet een soloslim gemist hebben. Het tappen zit me daarenboven best in de vingers: met groot succes heb ik menig pint geserveerd, zonder wenkbrauwrijzende blikken van afkeer door de grote kraag. Wat me nog niet helemaal duidelijk is, is hoe ik in godsnaam een vat hoor te vervangen, maar daar is de McGuyver in Schoonvader voor.

Ik beloof plechtig om vaker voor een update te zorgen, maar vaak zal de plicht van Mort Subite en Carlsberg me roepen. De inspiratie kan echter enkel toenemen. Niet langer enkel besnorde Bulgaren dus, maar ook dronkenmanspraat van amateurzaalvoetballers. Spannend, niet? (niet echt)

Schaak.

2006-08-15T23:12:00.000+02:00

Het is rustig in het transitcentrum. Door de brugdag en de feestdag van vandaag zijn er slechts enkele nieuwkomers. Gisteren nog een man uit Congo en een andere uit Kameroen, vandaag een vrouw uit het woelige Irak. Er is met andere woorden, weinig te beleven, zeker als je werkdagen van tien uur moet draaien. Wat doet een mens dan? Schaken, zo blijkt. Ik ontdekte in de kasten een bord dat nog in redelijke staat verkeerde en wat verder vond ik de nodige stukken. Toch nog een klein probleempje: een tegenstander.

Een homoseksuele Nigeriaan was de eerste die interesse toonde om een partijtje schaken te spelen. Misschien was hij meer geïnteresseerd in zijn tegenstander dan in het eigenlijke spel, maar daar dacht ik in mijn enthousiasme niet aan. Een ander probleem: de Nigeriaan wist helemaal niet hoe het spel in zijn werk ging. Een spoedcursus was dus noodzakelijk en dat ging vlotter dan verwacht. Na een goed halfuur rokeerde de man als een volleerd schaker en bedreigde hij al snel mijn koning met zijn loper.

Als voetbal de sport der koningen is, dan is schaken keizerlijk. Het is zo’n doodeenvoudig principe waar slechts enkele bewegingen per stuk mogelijk zijn en toch is het in zijn geheel zo rijk en vaak complex. Ik kan lyrisch kijken naar een wedstrijd tussen grote kampioenen en zelf minutenlang piekeren over een enkele zet (die me dan meestal in een nog slechtere positie brengt). Jammer genoeg zie ik geen enkele vordering in mijn eigen spel: ik trap nog steeds in dezelfde val om halsoverkop aan te vallen wanneer ik daar de kans toe zie in plaats van een stevige defensie op te bouwen. In de wandelgangen heb ik al vernomen dat er een collega net zo begeesterd is door het spelletje, maar net dat ietsje beter is. De persoon in kwestie leest hele wedstrijdverslagen zet voor zet na, zonder een bord voor zich te hebben. Daar gaan we ons vooralsnog niet mee bezighouden, tenzij er de komende weken geen Congolezen, Irakezen of Ecuadorianen meer arriveren. Maar die kans lijkt me onbestaande: politiek asiel blijft voor velen de eerste stap naar een vredevol bestaan waar je onbezorgd een rokade kan spelen op een zonnig terrasje, al dan niet in gezelschap van een homoseksuele Nigeriaan.

Het Pijpmondje.

2006-08-10T14:11:00.000+02:00

Ten huize van deze blogschrijver ligt er dagelijks dezelfde krant op de keukentafel: Het Laatste Nieuws. De term krant als verspreider van informatie is mijns inziens al enige tijd niet meer van toepassing op het meest gelezen dagblad van Vlaanderen. Een blad dat meer aandacht besteed aan de vechtscheiding van Paul McCartney en zijn eenbenige ex of de liefdesperikelen van prins Amadeo van Saxen-Coburg Gotha dan aan de blijvende golf van aanslagen in Irak, is die titel niet waardig. Voor u al te snel conclusies zou trekken, wens ik te vermelden dat deze onderwerpkeuze mij niet stoort: sommige mensen zijn nu eenmaal meer geïnteresseerd in het kleine nieuws. De Persgroep heeft daar heel goed het spreekwoordelijke gat in de markt opgevuld, tot spijt van zijn concurrenten.

Het wordt echter wel te gortig wanneer je de lezersbrieven openslaat. Dagelijks zie je er de meest negatieve, door-hun-gordijnen-de-overbuur-bespiedende Vlamingen de revue passeren. Als een neger de handtas van een oervlaamse, naar frietvet ruikende harde werker ontvreemd heeft, zijn ze er als de kippen bij om hun eigen negerervaringen te delen met gans Vlaanderen. “Een neger trachtte me een zakje olijven te verkopen op de markt. Wat een schande! De man was zelfs bereid om ze in een plastic zakje te doen, waarschijnlijk gevuld met anthrax! Ik heb dit onmiddellijk gemeld bij de bevoegde instanties, maar die zullen er alweer geen gevolg aan geven. Het gerecht is nu eenmaal liever bezig met het geld te stelen van hardwerkende Vlamingen die ocharme tien kilometer per uur te snel rijden!”

Wanneer blijkt dat de voorzitter van de Nationale Bank net dat tikkeltje meer verdient dan diezelfde Vlaamse werker, dan moet er altijd een gremelend kwezeltje vermelden hoe hij met moeite de eindjes aan elkaar kan knopen door zijn veel te lage pensioentje. Meestal is hun eega ook nog gebrekkig, dat spreekt voor zich. Dat kan allemaal best zo zijn, lieve lezer van het Laatste Nieuws, maar wij hebben daar geen boodschap aan. Het voedt enkel de maatschappelijke illusie dat elke bedrijfstop bestaat uit geldrovende, hardvochtige aasgieren met een monocle op hun puisterige neus.

Het meest storende aan de lezersrubriek is echter niet die ellendig lange stortvloed aan klachten van verzuurde Vlamingen. Het meest storende is dat fotootje van het Persgroepwicht dat de brieven selecteert. Ze lacht je toe met dat pijpmondje van haar, mensen in de waan houdend dat ze oprecht geïnteresseerd is in wat ze te vertellen hebben. ‘Ik begrijp jullie’, tracht ze met haar blik te vertellen. Ik zie haar echter als een zoveelste Anke Vandermeersch die de mensen de illusie geeft dat ze iets kan veranderen aan de ingebeelde malaise waarin heel Vlaanderen in vertoeft. ‘Het is allemaal de schuld van negers en joden en ik geef jullie de kans om dat te zeggen. Maak je geen zorgen, ik begrijp jullie. Wees vooral niet kritisch, mijn collega van de binnenlandredactie gooit alles wel in een flitsende oneliner.’

Trut.

De mannen van de nacht.

2006-08-05T17:17:00.000+02:00

De avond, laat staan de nacht, is nog niet gevallen wanneer ik mijn Opel Corsa op de hobbelige parking op wandelafstand van de luchthaven parkeer. Als enige werknemer van het transitcentrum kan ik mijn wagen nog niet parkeren op het grondgebied van de luchthaven, maar daar komt hopelijk snel verandering in. Ik scan mezelf voorbij de wachtpost en arriveer een goede minuut later op de werkvloer voor mijn nachtelijke shift.

“Nog een goede vijf uur te gaan”. “Vijf uur, twaalf minuten om precies te zijn”, zegt mijn immer precieze collega Mark. Het is midden in de nacht en er valt weinig te beleven in het transitcentrum. Ook al tracht ik uiterlijk geen kenmerken van vermoeidheid te tonen, binnenin voel ik de slaap al knagen. Hoe ga ik dat in godsnaam vijf nachten lang volhouden? Je zit daar maar wat te zitten, wakend over de vijftig mensen die er momenteel verblijven. De meeste nachtshiften verlopen altijd zonder veel commotie, vertellen mijn ervaren collega’s. Het belang van de nacht is natuurlijk paraat zijn als er wel iets gebeurt, zoals een ontsnappingspoging. Ik blijf dus op mijn hoede, voor wat er ook kan gebeuren.

Om zeven uur ’s ochtends verlaat ik vermoeid het centrum. De terugkeer langs de autosnelweg gaat best vlot op dit uur. Ik betrap er mezelf wel op dat mijn reactiesnelheid is aangetast door lichte vermoeidheid. Maar een goede vijftig minuten later sta ik toch al aan de rand van mijn bed. Het licht valt al door het raam en de gordijnen naar binnen. Hoe ga ik in godsnaam de slaap vatten als de rest van Vlaanderen wakker wordt? Ik dommel in maar slaap niet al te vast, die eerste dag. Vijf uur en een weinig vaste slaap later ben ik alweer wakker. En nu? Wat doet een mens die om 13 uur opstaat? Ontbijten? Een middagmaal van spinazie verorberen? Mijn maag heeft nog het meest te lijden onder zo’n werkschema. Mijn allerliefste heeft voor de komende nacht een pastaschoteltje klaargemaakt. Daarom zie ik ze zo graag: waar ik niet aan denk, springt zij al gauw bij.

Het pastaschoteltje heeft gesmaakt, de volgende nacht om drie uur. Ik vind het al heel wat draaglijker om me wakker te houden. Meer zelfs, ik begin van de stilte van de nachtdienst te houden. Nog maar drie nachten te gaan achter deze, begin ik al te denken. Of hoe het woord ‘maar’ een heel nieuwe betekenis kan geven aan een voordien vervloekte zin.

Ik kan het niet.

2006-08-03T03:11:00.000+02:00

Ik kan het niet. Mijn geest en lichaam lijden nog na wanneer ik die vervloekte pen voor een zoveelste keer geërgerd opberg in mijn zwarte pennenzak met Zwawi-pin. Ik kan het niet. Elk woord dat ik uit die inkt tracht te persen lijkt me uit te lachen en mijn onmacht te honen. Ik stel mezelf gerust door te denken ik nog drie jaar de tijd heb, maar ik weet dat deze nabije toekomst niet eindeloos is. Maar ik moet het halen, dat heb ik mezelf opgelegd. En ik heb het Annelies Verbeke beloofd, ook al kent ze me niet. Maar de doordringende ogen op de kaft van Slaap! doen me steeds weer herinneren aan die dag dat ik mezelf de belofte maakte om ook een boek te schrijven. Niet zomaar een romannetje dat verkocht wordt naast doosjes afgeprijsde kauwgom op de toonbank van een dagbladhandelaar, neen, een volwaardig werk dat een plaatsje krijgt op de schaft van gereputeerde boekenwinkels. Met de kaft naar de kooplustigen gericht: mijn boek mag gezien worden.

Maar ik kan het niet. Maanden, misschien zelfs een jaar, zijn al verstreken sinds die vervloekte belofte. Ik heb sindsdien amper één bladzijde neergepend uit die Bic van me. “Vader is dood”, zo luid de eerste zin. “Ik dacht dat je dat wel wou weten”, klinkt de tweede. Maar daar gaat het al fout. Dat bekt helemaal niet. Een potentiële lezer legt het boek weer op het rek, niet eens op zijn plaats. Het wordt op de stapel van de afgewezenen gelegd. Hoe moet ik deze klus in godsnaam klaren? Ik word gek bij de gedachte aan wat er zal komen te staan op die nu nog witte bladzijden. Het verhaal put me nu al uit, wetende wat er verderop hoort te gebeuren. Een Festeniaans weerzien op de begrafenis. Diepe wonden die weer bloeden. De herinnering aan het einde van de liefde. Hoe doen ze het toch, de Claussen en Hemmerechtsen van deze wereld? Dagelijks worstelen met de gevoelens van je karakters, hen bewust naar een vaak noodlottig einde leidend?

Ik kan het niet. “Je schrijft best goed, Andries. Ik vind dat mooi hoe je op een half uurtje zo’n blogstukje geschreven krijgt.” Dank je, allerliefste. Maar ik zie deze blog vaak als een wrede spiegel die me telkens weer bevestigt dat ik wel probeer, maar ook hopeloos faal. Ik zie hoe ik woorden aan elkaar raag tot iets banaals in plaats van heroïsch of dramatisch. Ik zie hoe mijn inspiratie zich steeds dieper verschuilt in mijn hersenen. Ik zie hoe ik hopeloos mooie woorden zoek die hoogstens als puberale nonsens worden gezien. Ach.

Ik kan het niet.

Moby

2006-07-30T17:53:00.000+02:00

Babysitten is afhankelijk van het karakter van de snotter in kwestie, best een aangenaam tijdsverdrijf: kasten plunderen van de heer of dame des huizes en ervoor zorgen dat het kind niet komt te sterven, tenzij door spontane zelfontbranding. Het wordt echter al heel wat absurder als het ‘kind’ in kwestie langharig is, constant kwijlt en rare geluiden maakt. Neen, we hebben het niet over Peter Evrard, maar over een Cocker Spaniël genaamd Moby. Terwijl de ouders twee weken op een Spaans eiland liggen te braden, kregen mijn allerliefste en ik de mijns inziens vreemde taak om op huis en hond te letten.

Moby is een behoorlijk speels dier dat er plezier in schept om mijn allerliefste de muren te doen oplopen: Moby heeft immers de gewoonte om binnen en buiten te lopen en de vloer te herschapen in een speeksellandschap. Ook gezellig is de doordringende geur die het beest verspreidt: een vleugje hondenbrok vermengd met de geur van vastgeklit haar hangt in heel het huis rond. Aanvankelijk vreesde ik dat ik mogelijks mijn darmtransit niet meer onder controle leek te hebben, maar wanneer het mormel aan mijn voeten ligt terwijl ik dit typ, weet ik dat hij en niemand anders de stinkbron is. Hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo’n ding in huis te halen, het is me een raadsel. Begrijp me niet verkeerd, honden zijn leuke beesten om mee te ravotten en de schuld te geven als er een vaas gebroken is, maar als medebewoner in mijn toekomstige woonst is de teef of reu niet welkom.

Ik zou het ook nog kunnen hebben over de overmatige sociale controle in deze woonwijk: we waren amper over de drempel gestapt of er werd reeds aangebeld door een nieuwsgierige overbuur. Maar omdat ik niet steeds negatief wil klinken, wil ik het liever even hebben over de aangename kant van dit doldwaze avontuur. Ik ben immers tot het besef gekomen dat ik het eigenlijk best wel aangenaam vind om een huis te delen met mijn allerliefste. Daar moeten we sinds de aankoop van een wagen, een nieuwe bril en een eerste job dringend werk van maken. Ik zie een flat in een middelgrote stad wel zitten. Maar laten we de hond achterwege laten, goed?

De oogarts.

2006-07-26T20:05:00.000+02:00

Stelt u zich, beste lezer, de volgende situatie even voor. U bent dokter en gaat op huisbezoek bij een patiënt, zo ongeveer rond zeven uur ’s avonds, wanneer een groot gedeelte van de bevolking naar Sigrid Spruyt zit te staren. U komt binnen in het huis van de patiënt en wordt hartelijk begroet. Bij het betreden van de woonkamer ziet u dat één van de volwassen kinderen van de zieke geboeid naar het journaal zit te kijken, naar de berichtgeving over de crisis in Libanon om precies te zijn. De televisie staat niet al te luid, zodanig dat een gesprek met de zieke makkelijk kan doorgaan. Wat doet u? Begint u te praten met de patiënt, zonder rekening te houden met het achtergrondgeluid? Vraagt u beleefd om de televisie wat zachter te zetten, kwestie van alles zeker goed gehoord te hebben? Of neemt u ongegeneerd zelf de afstandbediening van tafel en zapt u die televisie monddood? Geef niet te snel antwoord! Uw reactie kan allesbepalend zijn of u de televisiekijkende zoon nog op consultatie zal zien of niet.

In mijn geval mag de dokter zijn naalden voortaan in zijn eigen reet steken. Een mens wil dan eens op de hoogte blijven van het drama in het Midden-Oosten en dan stapt daar een dokter binnen die de pretentie heeft om de televisie – die niet eens de zijne is – af te zetten. Waar haalt die man toch dat recht? Houdt een zevenjarige artsenstudie en specialisatie tot oogarts het recht in om te bepalen of een patiënt al dan niet naar het journaal mag kijken. Een speelse “da’s slecht voor de ogen” had mijn degout nog wat kunnen temperen, maar zelfs dat kreeg dat stukje verdriet niet over zijn lippen. Bij een volgende consultatie (die er toch nooit meer zal komen) plets ik een aantal malen onverwachts tegen de tieten van mans vrouw. Iedereen gelijk voor de wet: pretentieloos gedrag compenseren met een koekje van eigen deeg: het zou wel heel cru zijn van de oogarts om verbolgen te zijn.

Het meest erge aan het hele bizarre tafereel is dat ik helemaal niet meer reageer op zo’n lompe provocaties. Ik ben immers al enkele jaren tot de conclusie gekomen dat ruziën met een persoon wiens verstand onder de kwabben van zijn of haar bilspleet verbolgen ligt weinig zin heeft. Laat hem maar in de waan dat hij zich zo-even de status van durfal heeft aangemeten: ik pis wel stiekem tegen zijn auto.

Mutten

2006-07-23T23:32:00.000+02:00

“Ok, maar dit is de allerlaatste keer dat ik achter je rommel aanloop!” Ik hef me uit de comfortabele ligzetel die ik me ongegeneerd eigen had gemaakt om over en tussen prikkeldraad te kruipen, op zoek naar een tennisbal. Een verwende snotneus, laten we hem Mutten noemen, had voor de zoveelste keer willen tonen hoe hij als vijfjarige al bovenhands kon opslaan. Mama en papa hadden hem ingeschreven bij de plaatselijke tennisschool en Mutten moest dat natuurlijk bewijzen. Tijdens dat bewijsproces duwde hij zijn baby-zusje ettelijke keren de grond in en hij liet ook geen enkele kans onbetuigd om een andere jongen (hier Braaf genoemd) lappen te geven. Hij had al een hele namiddag mijn geduld op de proef genomen: hij rukte elk speelgoedje uit de handje van Braaf en zijn zusje, ook al had ik hem gewaarschuwd dat ik lastig word bij het zien van zoveel ongein: “durf haar dit eens af te nemen, makker”, dreigde ik toen ik een blokje aan zijn zusje gaf. De ouders en andere BBQ’ers lachten: “Pas maar op, Mutten, die jongen zet mensen op het vliegtuig als ze zich niet gedragen.” Hilarisch.

Ik mag best zeggen dat ik goed overweg kan met kinderen. Ik ben geduldig genoeg om tientallen keren dezelfde puzzel te maken, enkel en alleen om een kleine dreumes wat te entertainen terwijl zijn of haar ouders een stuk vlees verorberen. Ik voel me verantwoordelijk voor hen omdat niemand anders naar hen lijkt om te kijken. Na een tijdje verdwijnt ook hun wantrouwen en kunnen we gerust enkele uurtjes zoet zijn met voetballen, puzzelen of desnoods verstoppertje spelen. Het kind in mij wordt gevoed en zij vervelen zich niet meer.
Maar er zijn grenzen. Ik kan me mateloos ergeren aan kinderen als Mutten die zich gedragen alsof heel de wereld aan hun schoenmaat 27 hangt. “GEEF DIE BAL AAN MIJ!” “Enkel als je alsjeblieft zegt, Mutten”. “Laat dat gras staan.” “HIJ IS BEGONNEN DUS IK MAG DAT OOK”. Zucht. Op zo’n moment heb ik zin om Mutten een oorveeg te verkopen, maar dat zou ingaan tegen de ‘vrije’ opvoeding die zijn ouders hem willen geven.

Ik gooide de tennisbal uit de weide terug de tuin in. Ik wurmde me opnieuw doorheen de prikkeldraad en plofte wat later weer neer in de ligzetel. Een minuut later vloog dezelfde tennisbal weer over de draad. “GA EENS OM MIJN BAL!” Neen, deze keer niet, Mutten. De papa van Mutten besloot dan zelf maar om een kijkje te nemen. Ik kon me niet van het idee ontdoen dat hij mij de schuld wou toeschuiven. Zijn oogappel is veel te onschuldig voor zoveel kattenkwaad. Ik wist wel beter. Mutten is een mutten.

Duitsers en Britten.

2006-07-22T00:54:00.000+02:00

Er zijn slechts weinig films die me tot tranen toe kunnen bewegen: ik huilde niet toen ET in het fietsmandje voorbij de maan vloog of toen de moeder van Bambi stierf: fictie is immers fictie, hoe kundig en emotievol het geheel ook gefabriceerd moge zijn. Emotie zoek ik dan ook in de realiteit: de kleine Juella die me dagelijks met een Albanese glimlach begroet (zou ze al vertrokken zijn? Ik weet het niet.), is een van de meest recente voorbeelden van een eenvoudig iets dat me ontroert. Vandaag was het geen blond Balkankind, maar een hoop dode Duitsers en Britten.

Mijn allerliefste en ik maakten van de nationale feestdag gebruik om nogmaals naar de mooiste streek van Vlaanderen te trekken: Ieper en omgeving, waar ooit de Groote Oorlog is uitgevochten. Onze eerste stop was het Duitse oorlogskerkhof van Vladslo dat verscholen ligt in een dichtbegroeid bos langs een verlaten weg. Duizenden Duitse troepen hebben hier hun laatste rustplaats gevonden, tussen actieve mollen en overtollige begroeiing. Het contrast met het voornamelijk Britse Tyne Cot is enorm: hier vind je geen grasspriet teveel en geen omgewoelde mollenaarde. Je vindt er enkel stilte en het besef dat er negentig jaar geleden duizenden menselijke drama’s hebben plaatsgevonden in de strijd voor enkele meters vooruitgang op het slagveld. Af en toe vind je er een briefje, achtergelaten door scholieren die hun (over)grootouders komen groeten, zelfs vanuit het verre Nieuw-Zeeland. Ik krijg er spontaan de krop van in de keel: in een steeds snellere maatschappij is de angelsaksische wereld nog steeds trots op zijn helden van de eerste wereldbrand. Trots op de anonieme soldaten die enkel “Known unto God” zijn, trots op de ‘aces’ van de eerste luchtmacht. Het is jammer dat de Duitse doden vaak vergeten worden en het stigma van de verliezer de dood van een individu overschaduwt.

Wie in deze warme dagen wat tijd te veel heeft, moet zich naar Paschendale en Vladslo reppen, zelfs al mocht men er al meerdere keren halt hebben gehouden. Beide plaatsen blijven immers een steeds actuele mijlpaal in de waanzin van de mensheid.

Het leven zoals het is.

2006-07-17T23:49:00.000+02:00

Ik heb mezelf voorgenomen om niet te veel online te zetten over mijn eerste job in het transitcentrum, zodat ik geen Tomadde kan poelen. Maar toch wil ik heel even een tipje van de sluier oplichten, met name over enkele van de huidige bewoners.

Je ziet heel wat kleine drama’s, daar op het grasveldje van het Transitcentrum. Hoe zou je zelf zijn als je een onzekere toekomst te wachten staat? Ze wachten angstig op een goed (of slecht) bericht van hun advocaat en trachten de rest van de tijd hun zorgen te verzetten. In de ogen van een Albanese vader kan je een heel boek lezen van zijn dooltocht door Europa. Zijn dochtertje maakt echter heel veel goed: ze is nog zeer jong (ik schat twee) maar heeft een prachtige glimlach die iedereen doet opfleuren. Haar broertje is wat actiever en drijft velen tot ergernis met zijn urenlange gefiets, maar het kereltje is de slechtste nog niet. Af en toe zie ik hem lonken naar zijn Slovaaks leeftijdsgenootje, een Roma-zigeunerin. Zij plonst de hele dag in het zwembad, samen met haar zusje. Ik kende dat meisje nog niet toen ze me plots bij de arm nam: “ich habe katzen gefunden!” In mijn beste Duits probeerde ik duidelijk te maken dat ik de katten niet zag, maar inderdaad, in de verte lagen een vijftal poezen te snurken. “Schön, nicht?” Sehr schön, Adriana, sehr schön.

Wat later op de avond begint het bij de Poolse Adam en Karol te kriebelen: ze willen basketten. “Let’s play 21”, vertellen ze me in gebrekkig Engels. Tot voor kort had ik geen flauw benul wat dat inhield, maar het is een simpele variant van de bekende balsport. Na een tweetal minuten leiden de Polen met 15-0 en grijnzend tellen ze verder. In het Engels, zodat we goed horen hoe slecht we wel basketten. Tot ik begon te scoren en zelf in het Pools begin te tateren. Dat kunnen ze best appreciëren en in de kortste keer kan ik mijn Poolse woordenschat uitbreiden met – niet altijd even propere – zegswijzen.

Het zijn lange dagen: van kwart voor twaalf tot tien uur ’s avonds probeer ik het leven in het transitcentrum zo draaglijk mogelijk te maken. Maar de goede, soms vertederende momenten maken heel veel goed. “Au revoir, monsieur, je peux sortir!”, riep Luciana uit Brazilië me toe. Ik hoop dat ze het goed maakt.

Het bolletje van Raf.

2006-07-15T11:57:00.000+02:00

Op het beste forum ter wereld werd onlangs de vraag gesteld wanneer je je voor het eerst oud begon te voelen. De vraag spookt sindsdien al een tijdje door mijn gigantisch hoofd en ik heb uiteindelijk toch enkele antwoorden op deze prangende vraag gevonden. Natuurlijk is er het voorspelbare antwoord over mijn pas aangekochte wagen, maar daar gaan we het voor een keer niet over hebben.

Gisteren zat ik samen met mijn allerliefste op een terrasje te eten, bij wijze van spreken als laatste avondmaal voor mijn eerste werkdag van morgen. Achter ons stond er een springkasteel waar een bende neuslopende (en verdorie steenwerpende) kinderen zich helemaal smeten, letterlijk en figuurlijk. Onder hen was ook een puberale paringsdans aan de gang tussen een jongen met eerste schaamhaar en een meisje met meisjestieten (kom op, googlers!), maar dit geheel terzijde. Ik weet niet meer precies op welke leeftijd het moment gekomen is dat ik mezelf tegenhield om onnozel te gaan doen op zo’n grote zak lucht, maar ik weet nog zeer goed dat ik me oud voelde. “Ga toch niet op dat springkasteel, je bent groter dan alle anderen. Je moest maar eens iemand kwetsen.” Sindsdien kan ik niet anders dan binnensmonds zuchten bij de gedachte aan vervlogen tijden.

Ik weet nog goed hoe ik vroeger met moederlief naar de slager ging. Slagerij “Raf” was dat, op het dorpsplein. Raf had de beste vleessla ter wereld waar altijd een heel schijfje ei bovenop lag. Ik hoopte altijd dat hij dat eitje mee in het potje zou scheppen zodat ik het er later stiekem kon afpeuteren. Raf had ook de gewoonte om een “bolleke” mee te geven aan de kinderen. Een bolletje gehakt zorgde toen voor heel wat kindervreugde, ook bij mij. Maar er komt een dag dat je geen bolletje meer krijgt. Pijnlijk is dat, net als geen suikerbolletjes op je ijsje meer krijgen bij de ijskar. Het is alsof je bar mitswa wordt gevierd, maar dan zonder keppeltje en zevenarmige kandelaar.

Voor een mens het goed en wel beseft, is hij zijn jeugd verloren en ben je verplicht om verantwoordelijk te worden. Uit de bol gaan kan nog steeds, maar een stap te ver wordt niet meer met de mantel van kinderlijke onschuld bedekt. Binnen zeven jaar ben ik dertig. Zou ik dan al kinderen hebben? Dan koop ik ze een springkasteel en dan springt die gekke papa gewoon mee.

Tales from the Google.

2006-07-11T23:13:00.000+02:00

Het internet is best wel een fantastische wereld om te vertoeven: je kan er aan de hand van enkele klikken in contact komen met vrouwen die hun doodgeboren foetus adoreren of vol afschuw zien hoe een man zijn ruggengraat breekt door zich anaal te laten nemen door een paard. Jawel, dat hebt u goed gelezen. In tijden van oorlog en kopstootgevende voetballers is er altijd de geruststellende gedachte dat het nog heel wat slechter en zieker kan.

We zitten nu al een goede maand allerhande nutteloze stukjes te schrijven die door een select groepje lezers worden gesmaakt. Het is mijn nederige bijdrage tot het wereldwijde web. Uit de statistieken van deze blog kan je enkele opmerkelijke weetjes afleiden. Eerst en vooral, en daarvoor ben ik haar ook dankbaar, komt een zeer groot deel van mijn publiek hier via Lilith terecht. Deze week is zelfs het merendeel een Criblezer. Een kleinere groep bestaat uit directe kennissen en dan is er nog het deel van mensen dat toevallig op deze blog is gestoten en al dan niet is blijven hangen.

Dat laatste deel is me een legertje perverten, zoals men kan afleiden uit de Googletermen die iemand op thepills doen belanden: “foto strak topje”, “mevrouw Buffon” en “blote buikjes” zijn maar enkele termen die een pukkelige dertienjarige heeft ingetikt in de hoop om goedkoop vlees te vinden. Ga weg, gespuis, je pietje-snok is hier niet gewenst! De man of vrouw die het antwoord zocht op de vraag “wat is een hartaderbreuk” wil ik doorverwijzen naar de dichtstbijzijnde cardioloog, als het al niet te laat is.

De vraag die zich natuurlijk nu stelt, is in hoeverre we het internetverkeer bewust kunnen omleiden naar deze site. Ik hou u in elk geval op de hoogte of ik dankzij “strakke topjes op blote tieten” meer lezers zal aantrekken.

Een appartement in Blankenberge.

2006-07-10T23:41:00.000+02:00

Een koppel uit het Gentse heeft vierendertig miljoen euro gewonnen met Euromillions. Niet slecht als je weet dat hun inzet een schamele twee euro bedroeg. Weinigen kunnen zeggen dat ze hun inzet verzeventienmiljoenvoudigd hebben. Laat ons in elk geval hopen dat het mensen zijn die niet zo dom zijn om alles vast te zetten op een rekening “om te sparen”.

Deze middag – of gisteren – ging men in volle komkommertijd naar een lokale dagbladhandelaar om enkele dromers aan het woord te laten over wat zij met zo’n gigantische som geld zouden aanvangen. Een deel vastzetten was al snel gevallen, maar de reactie van een jongen veertiger sloeg alles. “Ik weet wel wat ik met zo’n bedrag zou doen”, zei de man recht in de camera, borst vooruit. Om de weinige spanning hoog te houden, liet hij een seconde stilte. “Ik kocht me… een appartement in Blankenberge”. Hoe eenvoudig ende sober is den Belg! Als je vierendertig miljoen euro gewonnen hebt, m’neer, dan koop je heel die kutplaats, frigoboxen incluis.

Vierendertig miljoen euro. Anderhalf miljard oude Belgische franken. Daar kan je al enkele Opel Corsaatjes voor kopen, denk ik dan. Ik zou het geld in elk geval wijselijk besteden: op elk continent kocht ik me wel een huis (of twee) waar iedereen die me na aan het hart ligt met mijn privéjet naartoe wordt gevlogen wanneer ze er even tussenuit willen. Ik startte een eigen maandblad om al mijn medestudenten journalistiek aan een job te helpen. Ik publiceerde het werk van getalenteerde jonge schrijvers en ik liet een tweede seizoen van De Perfecte Moord maken. Daarna liet ik een gigantisch speelveld aanleggen om een levensgrote versie van Carcasonne te spelen. Een dag later word ik bij het oversteken van de straat vermorzeld onder de wielen van een tientonner, maar ik zal me tenminste geamuseerd hebben.

Ik zal nooit begrijpen waarom mensen die zo’n recordbedrag winnen, beweren dat ze verstandig zullen omgaan met het geld. Waarom speel je dan mee? Vierendertig miljoen euro is voldoende geld om elke droom, hoe pervers die ook mag zijn, te laten uitkomen. Natuurlijk koop je er geen geluk mee, maar je kan het toch in de hand werken. Hier dus met dat geld.

De Oksel van Sanne.

2006-07-07T23:38:00.000+02:00

“Dat wordt dan – met BTW - € 10900” (let trouwens op het euroteken voor het getal, zoals het hoort). Ik hapte even naar adem: dat is namelijk een behoorlijke som geld. Maar wat moet gebeuren, moet gebeuren: ik heb een auto nodig die dagelijks een afstand van om en bij de negentig kilometer moet aankunnen zonder een abonnement bij de Melsbroekse takeldienst aan te vragen. “Mag dat een zwarte wagen zijn?” Uiteraard, meneer de garagist, uiteraard. Het is trouwens het enige deel van je uitleg dat ik begrepen heb, want wat “het is een 1000” of “om en bij de zes liter” precies betekent, is mij nog steeds een raadsel. Een raadsel waar ik de slordige som van € 9000 voor zal neertellen. Jezus Christus, dat is veel geld.

Geld uitgeven is nochtans iets waar ik al bij al weinig poeha rond maak. Ik vind het best iets hebben om een bruin briefje van vijftig euro neer te leggen om een zoveelste nutteloos videospel aan te kopen. Altijd cash, trouwens: mijn afkeer voor bankkaarten is tot op heden nog niet helemaal uitgeroeid, al maak ik op dat vlak al heel wat vorderingen. De doorzichtige bankkaart van Fortis is daarvoor veel te mooi, zoals Eric van Neygen en Sanne dat zouden zeggen. Van geld naar het mooiste showbizzkoppel van Vlaanderen, het is blijkbaar slechts een kleine stap.

Erik van Neygen en Sanne, zouden die eigenlijk een wagen hebben? Ik zie hen wel in zo’n oud Volkswagenbusje rondsnorren, met een hoop gitaren op de achterbank. Die achterbank heeft, de reputatie van Sanne indachtig, toch anders weinig nut. Beelden van ongeschoren Sanne-oksels tijdens een “Tien om te Zien”-opname van een decennium terug, houden me nog elke nacht wakker, mijn hoofdkussen als nutteloze buffer voor mijn gedachten. Nu ik er even over nadenk, zijn die prachtmensen nog wel samen of is Sanne teruggekeerd naar het huis dat tussen rozen stond?

Waanzinnig dure aankopen blijken niet zo goed te zijn voor mijn mentale gezondheid. Want wie begint te hallucineren over de rimboe die Sannes oksels zijn, moet wel helemaal niet meer van deze wereld zijn. Ik mag er niet aan denken wat er me te wachten staat als ik ooit overweeg om een huis te kopen.

On verra bien.

2006-07-05T17:12:00.000+02:00

Morgen is het weer zover: proclamatie! Om iets na drieën word ik samen met mijn klasgenootjes in een naar alle waarschijnlijkheid broeierig auditorium te luisteren naar onze resultaten, meestal voorgelezen door een meneer die niemand kent. Altijd weer is het gissen over wie er dit jaar onverwacht een zomer langer mag studeren, altijd weer ben ik gelukkig niet die persoon. Ik kijk ook dit jaar weer met een flinke dosis vertrouwen naar de officieuze afsluiter van het voorbije studentenjaar. Ik geloof zelfs in een beter resultaat dan in mijn eerste kutopleiding, maar aangezien hoogmoed voor de val komt, hou ik het wijselijk bij “geslaagd”.

Het wordt eerlijk gezegd tijd dat ik heel die rotzooi achter me kan laten om aan een nieuw leven te sleutelen. Een leven waarin zelfs al plaats is gemaakt voor een eerste job. Gisteren las ik in Humo het interview met Jef Lambrecht, oorlogsjournalist voor Radio1. Hij vertelde hoe hij zelf als 22-jarige geen flauw benul had hoe je in godsnaam aan een job moest raken. Daarenboven had hij net als ik twee linkerhanden, al is twee rechterhanden in mijn geval meer van toepassing. Hij besloot dan maar om computermonteur te worden, al had hij in die periode nog nooit een computer van dichtbij gezien. Pas jaren later vindt hij zijn echte roeping als journalist bij de toenmalige BRT. Ik kon me goed vinden in zijn woorden, al heb ik het niet zo voor de man van wie ik ooit zelf een kort interview heb afgenomen. Zijn toestand tijdens dat interview was immers op zijn zachts gezegd vreemd: ik kon me niet van het idee ontdoen dat hij tijdens zijn middagpauze net dat cognacje te veel tot zich had genomen. Maar die Jef Lambrecht bekende nu in het Humoartikel dat zijn professionele carrière met zeer veel omwegen gevormd is. Misschien dat het in mijn geval hetzelfde zal lopen, on verra bien.

Ik kijk al uit naar al mijn medestudenten die vertellen dat ze nog niet goed weten wat ze vanaf overmorgen gaan doen. “Ik zie wel wat er op me afkomt”, hoor ik er nu reeds enkelen zeggen. Ik hoop in elk geval dat ze niet hetzelfde moeten meemaken als ik na mijn eerste afscheid aan de universiteit, wat dat wenst men zelfs zijn ergste vijand niet toe. Wat er ook van zij, nog een goede anderhalve week en ik mag aan de slag. Het is niet de job waar ik van droom, maar het is een job en wie weet welke stroomversnelling dit teweeg zal brengen. Help het me hopen.

Kebab.

2006-07-03T18:53:00.000+02:00

De temperatuur kent weer pieken boven dertig graden en dat is voor heel wat mensen de ideale gelegenheid om zich in de minst verhullende pakjes in de openbaarheid te begeven. Verschillende gradaties zijn hierbij van toepassing. Eerst en vooral is er de sandaal, ook wel schandaal genoemd in deze kontrijen. U ziet, we zijn weinig origineel wat het toekennen van spotnamen betreft. De sandaal is een schoeisel dat ik ooit moet gedragen hebben toen ik vijf was. Laat dit ook de leeftijd zijn dat ik enig esthetisch besef begon te ontwikkelen en u kan tot de conclusie komen dat ik sindsdien nooit meer een dergelijk gedrocht heb gedragen. Ik verfoei ze en zeker de volwassen meneren die er (al dan niet) witte kousen wensen in te dragen. Hopelijk trappen ze, zoals mijn eigenste broer enkele jaren terug, in een verse koeienvlaai zodanig dat al dat sappige excrement zich een weg wurmt tussen tenen en onder teennagels.

De zomer hoeft natuurlijk niet altijd te leiden tot wansmakelijke klederdracht. Af en toe zie je een jongedame met een ontblote navel over de straat flaneren die de aandacht trekt van tientallen kerels die voldoen aan hun natuurlijke drang tot navelstaarderij. Blote buikjes die net vanonder een strak topje komen piepen, ondergetekende wordt er zelf ook helemaal wild van. Maar dat kan verkeren, zoals ik dit weekend kon vaststellen. Een ietwat oudere dame, ik schat zo’n vijfenveertig jaar, had zich met haar kroost en echtgenoot op straat begeven in een strak rood pakje. De dame had op haar onderrug een typische “volg dit en ontdek mijn bilspleet”-tatoeage laten aanbrengen. Dat kan, mits geplaatst door een goed naaldenartiest, tot mooie resultaten leiden. Deze tatoeage schipperde tussen twee uitersten: het motief op zich was niet opvallend slecht, maar het lichaam waarin het geprikt was had zo te zien al meerdere oorlogen meegemaakt. Ze deed me denken aan een draaiende kebab waar wat later een aantal laagjes vlees wordt afgeschraapt. De spreekwoordelijke cocktailsaus was aanwezig onder de vorm van een laagje glinsterend zweet. Mijn allerliefste en ik versnelden onze pas om aan dit waanzinnig tafereel te ontsnappen.

Wat een oog lijden kan op een zonnige zondagmiddag.

Bocht zeven.

2006-07-01T23:51:00.000+02:00

Bocht zeven van L’Alpe D’Huez brandt onder een loden zon. Tientallen wagens zoeken nog een plaatsje langs de kant van de weg, al is dat tevergeefs. Sinds vroeg in de ochtend (en dagen en weken voordien) is de hele graskant gevuld met caravans en tentjes. De wagens rijden verder naar boven waar ze op de grote parking nog een plaatsje hopen te bemachtigen. Ik smeer mezelf nog een broodje met geitenkaas en spoel alles met een goede slok water door. Eten en drinken is op een moment als dit een ideale manier om de tijd te verdrijven. Plots gaat het deurtje van een mobilehome open. Een Nederlandse dame komt naar buiten in een weinig verhullende bikini. Haar borsten bedekken net niet haar navel, die zonder veel moeite overloopt in een groteske kamelenteen. Een zicht dat de geest van een 14-jarige als ik voor eeuwig zou kunnen traumatiseren.

Ik laat het liplezen echter voor wat het is aangezien mijn aandacht getrokken wordt door de televisie van een groepje Italiaanse tifosi die uitbundig juichen wanneer hun held Marco Pantani uit Cesenatico de beeldbuis vult. De hele bocht komt nieuwsgierig een kijkje nemen: de weinige beelden en geluiden die over de berg waaien herinneren er iedereen aan dat ‘ze’ op komst zijn. Voor hen wachten we al uren op dit stukje asfalt.

Het geluid van een door de hemel klievende helikopter doet de berg verder tot leven komen. Strategische posities worden ingenomen door de dolgedraaide fans rondom me. We delen allemaal hetzelfde gevoel: we moeten onze helden naar boven schreeuwen. De Nederlandse dame blijft echter zitten in haar stoel. Een bruine tint is voor haar heel wat belangrijker dan de gele trui.

Minuten later zien we een losgeslagen Marco Pantani naar boven stormen. Een buitenaardse prestatie: hij zal in een recordtijd de klim der klimmen overwinnen. In zijn zog volgt de latere tourwinnaar Jan Ullrich en zijn vroegere kopman Riis. De meute wordt gek en sprint de helden achterna. Gendarmes trachten de rust te bewaren, een onmogelijke opdracht. Na amper een half uur is alles voorbij. De mooiste tijd van de zomer zit er weer op.

Wielrennen blijft een magische sport waar mannetjes die amper zwaarder zijn dan ik de steilste cols overwinnen. Vaak gebeurt dat op een niet zo kosjere manier, zo is ook deze week gebleken. Maar vergis je niet: wie de adrenaline op een berg als Alpe D’Huez heeft meegemaakt, is voor eeuwig verslaafd.

Het lijk.

2006-06-29T17:02:00.000+02:00

Met een koele Lipton Ice Tea voor me, zat ik samen met mijn allerliefste vanop een terrasje naar een lijk te kijken. Het lag daar maar wat te liggen, onder een wit dekentje. Rondom stond er een man foto’s te trekken, naar alle waarschijnlijkheid was hij net als de rest van de meest nabije omstanders politieagent. Af en toe tilde men het dekentje op, zodat van het grijzend gelaat van het lijk ook foto’s konden genomen worden. De fotograaf toonde aan zijn collega het beeldschermpje van zijn fotoapparaat: de collega knikte goedkeurend: het lijk was goed weergegeven. Enkele minuten later werd het lijk weggevoerd in een witte bestelwagen. Vreemd, ik had eerder verwacht dat een lijkwagen met vreemde bollen het lijk zou wegbrengen. Blijkbaar moest het allemaal wat snel gebeuren.

Wat er precies met de man gebeurd is, is ons niet duidelijk. Ik hoorde iemand mompelen dat hij daar plots lag en dat reanimatie niet meer mogelijk was. Een hartaderbreuk, concludeerde ik als was ik de meester-cardioloog zelve. Of misschien was hij met zijn hoofd op de stoeprand gevallen toen hij zijn fiets in de nabijgelegen stalling plaatste, ik weet het niet. Ik kan me ook niet van de gedachte ontdoen dat hij daar een tijdje moet gelegen hebben terwijl ettelijke voorbijgangers zich afvragen wat een man daar langs de weg ligt te doen. Niemand heeft immers tijd voor een stervende man langs de kant van de weg.

Toen het doek over de man was gevallen, moet de aandacht plots toegenomen zijn. Auto’s vertraagden, fietsers duwden zachtjes op de remmen van hun roestig ros en voetgangers maakten een omweggetje om toch maar een glimp op te vangen van het lijk dat daar maar wat lag te liggen. Een bizar tafereel waar ook ik aan deelnam, samen met mijn allerliefste. Door het warme weer en omdat onze trein nog een halfuurtje op zich zou laten wachten, besloten we op een terrasje iets te drinken, met zicht op het lijk en zijn publiek waar ook wij deel van uitmaakten. Ikzelf vond er weinig fascinerend aan, aangezien de dood regelmatig voorbijkomt op de operatietafel in de kamer naast me. Zoals altijd heb ik meer oog voor de omstaanders die, zoals gezegd, hun gejaagdheid eventjes onderbraken voor het lijk. Enkel een jongetje die zonet een Playmobilboot cadeau had gekregen van zijn omaatje, vond het maar niks. Oma zelf keek bedrukt.

Toen het lijk in de witte bestelwagen werd weggevoerd, begon het stadsleven weer zijn gewone gangetje te gaan. We dronken onze Ice Tea in langwerpige glazen uit en namen de trein huiswaarts. Het leven was weer doodnormaal.

De piekeraar.

2006-06-28T00:20:00.000+02:00

Het vooruitzicht op vast werk lijkt voor een onverwacht domino-effect te zorgen: ik praat sinds kort over het aanschaffen van een auto zonder dat ik mezelf een klap geef omdat ik weer wat zit te dagdromen. Zelfs het plan om binnenkort andere oorden op te zoeken en dus het Schoonaardse thuisland te verlaten staat met stip aangeduid in mijn agenda (mocht ik die hebben). Het vervult me vreemd genoeg niet met twijfel, zoals dat vroeger wel al eens gebeurde wanneer ik belangrijke knopen moest doorhakken. Ik zou zelfs gewichtig durven zeggen dat ik volwassen ben geworden, al fluister ik dat liever.

Een jaar werkloosheid is bij nader inzien een grote zegen geweest. Het was een jaar waarin ik noodgedwongen een schakel moest omslaan en beseffen dat ik niet voor eeuwig en altijd met miniatuurautootjes kan spelen. Enerzijds is dit de meest deprimerende gedachte die een mens als ik kan overvallen, anderzijds is het naïef om te geloven dat volwassenheid geen evident vervolg van jeugdigheid hoeft te zijn. In het gelid lopen en voldoen aan de maatschappelijke normen, het klinkt niet langer zo wraakroepend als voorheen. Het klinkt waanzinnig en dat is het ook, maar ik verkies de zekerheid van voorspelbaarheid boven de twijfels van een bestaan gefundeerd met illusies. Het voorbije jaar aan de universiteit in de meest amateuristische richting van de academische wereld zullen we klasseren als een laatste uitschuiver: ik had in september al de kans gehad om de juiste weg in te slaan (door te kiezen voor – jawel – de politieschool), maar toen maakte ik de verkeerde keuze van de journalistiek. Ondanks dat ik een goed tot zelfs uitstekend resultaat verwacht, ben ik door deze opleiding geen stap verder geraakt en lummel ik maar wat aan. Deze keer moet het lukken.

Ach, wat klink ik weer zwaarwichtig terwijl het hier alleen maar gaat over een job. Honderdduizenden gaan me elke dag voor en ik lijk de enige te zijn die een dergelijke kans wens te koppelen aan levensvragen. Het is eigen aan het beestje, vrees ik. Gisteren kon ik me goed vinden in de woorden van Monica Van Paemel bij Fried’l: iemand die geboren is met een boek onder de arm staat sneller stil bij alles. Ik deel dat idee. Maar laten we het voor een keer normaal houden. Ik heb een job en daar moet ik niets anders dan blij om zijn: in hoeverre deze job aan mijn verwachtingen zal voldoen, dat is een zorg voor later.

Daar is 'em.

2006-06-26T21:40:00.000+02:00

Lucas Neill moet zich momenteel de meest eenzame mens op deze planeet voelen. Zijn ploegmaats proberen hem op te beuren door te zeggen dat het niet zijn schuld is, maar van die Italiaanse sierduiker Grosso. “Oi, mate, die Grosso speelt normaal gezien in roze truitjes, had je iets anders van zo’n wanker verwacht?” Neill tracht te lachen maar blijft steken bij een bittere grijns. Een voetbalwedstrijd verliezen is nooit leuk.

“Ach Andries, trek het je niet aan. De volgende keer kloppen we ze! Die gasten van Wichelen worden elk jaar zwakker, ze zijn te pakken, denk je niet?” Ik tracht te lachen maar ik blijf steken bij een bittere grijns. Een voetbalwedstrijd verliezen is nooit leuk. Als jonge kracht in het Schoonaardse doel beleefde ik het meest pijnlijke doelpunt op een koude zaterdagmorgen tegen de blauw-witte buren uit Wichelen. Het was op het jaarlijks jeugdtoernooi van ons eigen Juventus Schoonaarde dat we in de eerste ronde tegen onze aartsrivalen kwamen te staan. Voor de wedstrijd gaven we onszelf weinig kans, de voorbije confrontaties met Wichelen spraken in ons nadeel. 10-0, 5-0, 8-3… telkens weer moesten we het onderspit delven en telkens weer dolven we bijzonder diep. Maar deze keer liep het anders: we slaagden erin om zestig minuten lang stand te houden tegen kerels die een kop groter waren dan het zielige hoopje spottenstampers genaamd miniemen Juventus Schoonaarde. Helemaal achteraan op het plein, op de meest ondankbare positie stond ik. Met knikkende knieën hoorde ik de schreeuwende spitsen van Wichelen om de bal roepen, maar telkens stond er wonderbaarlijk een verdediger in de weg. Tot op dat ene moment. Een Wichelenaar met een geweldig nichterig kapsel speelde zichzelf vrij en trapte staalhard, zoals alleen de Wichelenaars dat konden, naar doel. Eeuwige roem of een zoveelste vernedering kon mijn deel zijn. Ik drukte af met mijn rechtervoet, klaar om met een tijgersprong de bal uit het doel te weren. Onze twaalfde man hield de adem in.

Ik redde de bal. Klemvast. De nichterige spits vloekte binnens-en buitensmonds. Deze ene keer zou Schoonaarde triomferen, de vroegere deelgemeente die altijd het kneusje van de jeugdreeksen is geweest. Net zij, de toen zo fabelachtige lichting van Wichelen kon dat hoopje onbenul niet kraken. Het werd 0-0. Penalties zouden beslissen wie mocht doorgaan in het toernooi. Bij een 3-3 stand stond ik weer oog in oog met diezelfde spits. Ik bibberde alweer. Hij wees naar de linkerbovenhoek, arrogant als hij was. Hij trapte. Het publiek werd weer stil. Ik dook naar de bal. Tevergeefs. Wichelen won. Alweer.

Arme Lucas Neill.

Ontdek je plekje.

2006-06-24T23:56:00.000+02:00

Schoonheid zit vaak in de allerkleinste dingen. Dat kon ik vandaag vaststellen op mijn fietstochtje langsheen de Schelde. Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde: ik besefte bij het inhalen van een koppel oude knarren dat een mens niet naar de Provençaalse wijnvelden of de top van de Galibier moet trekken om een oogverblindend landschap te ontdekken. Ik keek, zoals ik – zo besef ik nu – altijd doe wanneer ik iemand achter me laat, over mijn linkerschouder en zag dat de Schelde er bijzonder mooi uitzag. Aan de andere kant van de stroom werd het zonlicht weerkaatst op een witte gevel van een huisje dat er wellicht al honderd jaar stond. Een speedboot doorbrak het effen watervlak waarop een eend zich door de ontstane golven voortbewoog. De geur van het hele tafereel drong in diezelfde seconde ook tot me door: het gras langsheen de oever was pas afgereden, waardoor dat specifieke parfum nog op te snuiven viel. Ja, de Schelde, het is een mooie stroom om op een warme dag langs te fietsen.

In al mijn haast neem ik niet altijd de tijd om de schoonheid van de omgeving op te nemen, terwijl dat best wel de moeite loont, waar een mens zich ook moge bevinden. Neem nu het stadscentrum van Gent. De drie torens van Sint-Baafs, Sint-Michiels en Sint-Niklaas torenen als oude stadsvaders uit boven een moderne Vlaamse stad. De boekentoren lijkt een wat lelijke bastaardzoon, al kan ik diens strakke lijnen best appreciëren. Menig uren heb ik daar in de leeszaal gesleten, wachtend op de volgende les Oudslavisch in de nabijgelegen doolhof van de Rozier.

Zelfs het slaapdorp Schoonaarde kent zijn mooie plaatsjes. De plaats waar vroeger de oude brug richting Berlare lag, is mijns inziens nog steeds een van de mooiste hoekjes van deze Dendermondse deelgemeente. Veel is er niet te zien, maar het besef dat hier ooit Duitse bommen de strategische brug hebben getroffen, voedt mijn nood aan historische weetjes.

Dus, weinige lezers van dit tekstje, kijk wat meer naar je omgeving, ruik ze, hoor ze. Hoe stedelijk of verwaarloosd ze ook is, toch schuilt er wel een spreekwoordelijke gouden appel die de moeite waard is om te plukken. Zoek ze en rapporteer ze hier, waarvoor dank.

De laatste dans.

2006-06-23T23:19:00.000+02:00

Diepe bastonen gemengd met de scherpe stem van Karin Dreijer Andersson doorboren mijn hele lichaam. Ik luister naar een gemixte versie van het prachtige Marble House die de hele dansvloer opzweept. Het is één van de weinige nummers die me tot beweging kunnen aanzetten: The Chemical Brothers hadden al een goede poging ondernomen, maar daar bleef het toch bij het ritmisch bewegen van mijn kniegewricht. Maar The Knife, jawel, die slaagt erin om zelfs mijn hoofd en armen te verroeren.

Een blonde medestudente staat al uren te zweten terwijl ze op een bijzonder elegante manier door alle nummers heen danst. Af en toe stort een andere deerne zich op de muziek die door de zaal schalt, samen met tientallen anderen die geen of weinig gêne voelen om hun ledematen in alle onmogelijke richtingen te zwaaien. Ik ben jaloers op zoveel enthousiasme en bij momenten denk ik eraan om mijn verstand op nul te zetten en me in het gewoel te werpen. Maar een eerste schuchtere poging loopt al snel ten einde aangezien ik na een tiental seconden niet meer lijk te beseffen wat nu weer links of rechts is. Dansen, het is met andere woorden niet aan mij besteed.

Er zijn maar weinige mensen die de bedenkelijke eer hebben om me helemaal te zien doorslaan op een vette schijf. Nu ik er even over nadenk, enkel mijn allerliefste kent dat privilege, al moet ik toegeven dat ook dit zich beperkt tot een patroon waar mening epilepticus jaloers op zou zijn. Gelukkig wordt dit spastisch heen en weer slaan met een warme mantel der liefde bedekt.

Toch vind ik het fantastisch om naar fuiven te gaan. Het drama dat zich daar tussen de beide geslachten afspeelt is een wonderlijk schouwspel dat zelfs National Geographic met zijn reportage over het paringsgedrag van de Congolese bonobo niet kan overtreffen. Een goede scheut alcohol doet vreemde dingen met anders bijzondere rationele mensen: voor men het goed en wel beseft hangen ze met hun dronken lijf te huilen tegen een verrotte buitenmuur omdat hun target niet toestond dat hun tongen een partijtje huiggrijpen konden spelen. Met een grijns van het ene naar het andere oor verlaat ik op een veel te laat uur het feestgewoel, beseffend dat ik de enige zal zijn die zich ’s ochtends de vele kleine dramaatjes zal herinneren. De pot op met mijn onvermogen om te dansen.

Het meisje met het sandwichbord.

2006-06-21T11:38:00.000+02:00

Een meisje in een kaki kleedje zit verdwaasd op de balustrade van de E40 richting Gent. Het moet ergens in de buurt zijn van de Gentbrugse watertoren, waar groene panelen het zicht op de lager gelegen wijken belemmert. Het verkeer komt razend voorbij: onder de vele auto’s is er ook een rode Opel met naast de chauffeur een jongen van 11. Die jongen ben ik.

Soms herinner ik me de meest bizarre dingen zoals het hierboven vernoemde tafereel. We waren op weg naar het universitair ziekenhuis toen ik plots dat vreemde meisje zag. Wat zit dat arm ding daar te doen langs een gevaarlijke autosnelweg? Het is misschien een waanidee van me, maar ik heb nog altijd het gevoel dat ze naar me keek, ook al raasde ik haar tegen een hoge snelheid voorbij. Nu twaalf jaar verder duikt ze soms nog op in mijn herinneringen en zoek ik nog steeds naar een antwoord. Is ze enkele minuten later in een wanhoopsdaad om het leven gekomen onder de banden van een truck? Was het een vreemde gewoonte van haar om auto’s te begluren, spelend met het gevaar van het zo dodelijke verkeer? Of was ze stomdronken naast de kant van de weg gedropt na een nachtelijke uitspatting?

Een meisje in een dikke rode jas met een zwarte, uitgerafelde sjaal wandelt over de bevroren paden in de buurt van het Moskouse “Yogo-zapadnaya”-metrostation. Ze werkt er als levend reclamebord door een sandwichbord op haar schouders te torsen. Ei zo na struikelt er een jongen van haar leeftijd op de trappen van een wisselkantoor. Ze lacht eventjes. Die jongen ben ik.

Moskou mag nog zo mooi zijn met zijn rode plein en ijsbollenkathedraal, toch blijft de herinnering aan het sandwichmeisje groter. Ik beeld me in hoe haar leven er nu, vijf jaar later, uitziet. Zou ze al aan de sluimerende armoede ontsnapt zijn? Zou ze een echte job gevonden hebben, ergens in een winkeltje in de Arbatstraat? Of zou ze in een duister park door een groepje drugsverslaafden verkracht en vermoord zijn? Nee, weg met die laatste gedachte. Ze leeft nog, dat moet wel.

De bril.

2006-06-19T22:56:00.000+02:00

Het wordt stilaan bijzonder moeilijk om nog scherp door mijn bril te zien. Jarenlange verwaarlozing heeft de glazen zodanig aangetast dat er een grote kras mijn zicht ontsiert. Die kras is nu al enkele maanden aan het groeien geslagen zodat het correcter is om over een vlek te spreken. Ik schat dat zowat 2/3 van het glas is aangetast. Toch blijf ik halsstarrig geloven dat het allemaal niet zo’n vaart loopt. Wat is nu een vlekje op een bril die je toch enkel draagt om naar televisie te kijken en mee auto te rijden? Dit natuurlijk tot grote ergernis van heel mijn naaste omgeving: al weken trachten ze me ervan te overtuigen dat een nieuw brilletje toch niet zo’n gek idee is.

Hetzelfde geldt voor mijn fiets. Tien jaar van mishandeling en verwaarlozing heeft mijn Oxford niet al te goed gedaan. De ketting slaat helemaal op hol wanneer ik mijn versnellingen verplaats. Een jaar terug kon ik er nog een viertal gebruiken, maar dat aantal is nu geslonken tot twee. Een van die twee moet natuurlijk net de zwaarste zijn, waardoor het een hele klus is om met de nodige tegenwind de Schoonaardse wegen op te snellen. Met de banden is het zo waar nog slechter gesteld: zowel achterband als voorband, binnen- en buitenband zijn nog net niet voldoende versleten of uitgerafeld om een vervanging te verantwoorden. Zondag staat er echter een tocht van vijfendertig kilometer gepland waardoor ik dan toch maar de beslissing heb genomen om even langs fietsenmaker Geert te passeren voor een groot onderhoud. Ik zal er in elk geval sneller door vooruit komen, onder andere omdat mijn portefeuille een stuk lichter zal zijn.

Krenterig zou ik mezelf niet durven noemen. Mijn impulsieve aankopen van film, videogames tot zelfs t-shirts bevestigen dit. Maar wat kan dan mijn terughoudendheid verklaren om elementaire dingen als een bril of een fiets te kopen of te onderhouden? Soms wijt ik dat aan mijn irrationele angst voor verandering: het heeft bijvoorbeeld een eeuwigheid geduurd voor ik een bankkaart gebruikte of ik de stap richting interimbureau durfde te zetten. Mijn masker van onverschilligheid en nonchalance mag die angst dan al verdoezelen, ze zal altijd een belangrijk deel van mijn persoon blijven uitmaken. En daar kan zelfs een kapotte bril en een troebel zicht niets aan veranderen.

Lassanje.

2006-06-18T12:26:00.000+02:00

“Zou je even een doekje kunnen halen, want deze armleuning is helemaal plakkerig.” Verbaasd trok ik mijn rechterwenkbrauw op naar mijn allerliefste die als tegenreactie nog een stevige scheut Martini Bianco tot zich nam. “Nou, we krijgen maar één menukaart, dat wordt snel beslissen, niet?” Daar gaat mijn linkerwenbrauw. “Ons hotelletje was toch maar modaal, vind je niet schat?” Hop, mijn neusvleugels trachten zich in beweging te zetten bij gebrek aan een derde wenkbrauw om mijn groeiende verstomming kracht bij te zetten.

Mensen en hun oninteressante en soms zelfs helemaal ergerlijke gesprekjes ongewild afluisteren is weinig bevorderlijk voor mijn eetlust, al moet ik zeggen dat de ravioli met gorgonzola bijzonder lekker was. Het helpt al helemaal niet wanneer de ergerlijke gesprekjes uit de richting van een vierkoppig Nederlands tafeltje komen. Vrijpostig en rechtuit, noemen onze noorderburen zichzelf. Ik hou het toch liever bij onbeleefd en ongemanierd. De dienster van dienst kwam aangesneld en deed haar best om de plakkerigheid van de armleuning ongedaan te maken. Dit alles onder het kritisch oog van de leidster van dit kleine oranjelegioen. Haar oog bleek al gauw niet alleen kritisch, maar vooral ook arrogant en misprijzend te zijn. De onweerstaanbare drang om haar best mooie brilletje achter haar oogkassen te meppen groeide bij elk woord dat ze uitbraakte, kwestie van de uitdrukking “kijk eerst eens in jezelf” wat kracht bij te zetten.

“Ik ga toch maar de spaghetti bolo-ni-aise nemen, wat jij schat?” Schat antwoordde alweer niet. Ik kreeg spontaan medelijden met de man in het gele, mouwloze “Brazil”-shirt. Ik vermoedde dat hij twintig jaar geleden per toeval zijn penis in de dame had gestoken, waaruit dan een kind was ontsproten. Uit moreel plichtsbesef is hij sindsdien niet meer van haar zijde geweken. Ik verdenk er hem stiekem van om ’s avonds laat in hun modale hotelletje naar vieze films te kijken terwijl zijn vrouw ligt te snurken na een zoveelste overdosis Daiquiri.

De spaghetti bolo-ni-aise vond ze best lekker, al had ze mijns inziens net zo goed een spaghetti zonder saus kunnen bestellen. Alles wat nog maar enigszins op een stukje vlees leek, werd onmiddellijk naar de rand van het bord geschoven. Haar overbuur was op dat vlak niet veel beter “Nou, er ligt groen op mijn lassanje!” Dat heet basilicum, ter versiering van je anders zo saaie lasagne, trut. Ik kan best geloven dat een kroket uit de muur nooit gekleurd wordt door een stukkie groen, maar gelieve dergelijke opmerkingen binnen de eigen landsgrenzen te houden.

Ik prijs mezelf eerlijk gezegd gelukkig dat ik ze geen bakkie koffie meer heb horen bestellen. Het teveel aan zuivelproduct en het tekort aan een slaapmutsje was naar alle waarschijnlijkheid toch een reden tot gesjanik geweest. Hup, Holland, hup, terug naar Dordrecht met die kèrrèvèn!

Kaatje

2006-06-15T23:18:00.000+02:00

Angst en gelukzaligheid mogen dan al twee emoties zijn die zich elk aan een andere kant van het gevoelensspectrum bevinden, in het bestaan van dit schrijverke grenzen ze vaker dan me lief is aan elkaar. Vandaag was alweer zo’n dag. Maar in tegenstelling tot vorige momenten lijk het eindverdict naar gelukzaligheid te schommelen. Een mooi gevoel is dat. Niets meer.

Ik herinner me nog goed hoe ik vorig jaar met een mooi hemdje aan en een goed reukje op naar een Deinzens kantoor trok voor een zoveelste sollicitatie. Angst dat ik alweer niet zou slagen om de job van mijn leven binnen te halen, gelukzaligheid omdat er toch nog edele lieden bestonden die een jonge kracht als ik de kans willen geven om zich te tonen en te bewijzen. Mijn ontnuchtering was groot toen ik een halfuur later als een uitgewrongen dweil naar buiten kwam. Ik staarde maar wat voor me uit, wetende dat het alweer een grote nul over de hele lijn was. Meer zelfs, ik voelde me vernederd. Geen enkele seconde had de interviewer me de illusie gegeven dat ik ooit iets voor hen zou kunnen betekenen. Ik was een nobody voor haar, een zoveelste parasitaire werkloze die dacht om eventjes snel-snel te scoren. Van gelukzaligheid was geen sprake meer: enkel hopeloze angst dat ditzelfde doemscenario zich nog meermaals zou herhalen. De angst was gegrond: enkele weken later werd ik in het Gentse aan de schandpaal genageld.

Er zijn ook momenten geweest dat het beter ging. Op een warme lentedag werd ik op het kantoor van productiehuis Kanakna gevraagd voor een gesprek. Ik werd er bijzonder vriendelijk onthaald en ondanks het feit dat ik niet gekozen werd, hadden de Peking-Expressmensen me toch in mijn waardigheid gelaten. Voor heel eventjes werd de angst onder een lading hoop weggeborgen. Maar gelukzaligheid, neen, die was er nog steeds niet. Met het verstrijken van de tijd en het verlengen van mijn carrière als uitkeringsgerechtigde nam het gevoel van angst al snel weer de bovenhand. Dit jaar is dat min of meer getemperd geweest, ik ben nu eenmaal opnieuw de schoolbanken gaan opzoeken. Toch schuilde ook daar de vrees voor een zoveelste teleurstelling. Het liep op zijn zachtst gezegd niet van een leien dakje. Voldoen aan mijn studentikoze verplichtingen is geen probleem, maar de organisatie van de nieuwe richting journalistiek aan de Universitair Gent heeft nog last van ernstige groeipijnen. De gedachte dat ik binnen de kortste keren weer dagelijks als een nutteloos hoopje werkloosheid moest opstaan, bracht alweer – jawel – die angst naar boven.

Toen gebeurde er iets vreemd. Ik kreeg een telefoontje van Kaatje. Kaatje vertelde me dat ik weldra aan de slag kan. Angst was plots veraf, gelukzaligheid werd mijn deel. Laten we het voor één keer een tijdje zo houden.

De Spellekeszot

2006-06-14T19:29:00.000+02:00

In de tijd dat het water nog te diep was voor Willy Sommers en het wereldwijde web nog gesponnen moest worden, kreeg ik het allerbeste nieuwjaarsgeschenk ooit: een NES, beter bekend onder de naam Nintendo Entertainment System of simpelweg “De Nintendo”. Sindsdien ben ik helemaal verknocht aan het beestje en zijn vele opvolgers. Meer zelfs, de term verslaving zou hier wel eens van toepassing kunnen zijn.

Ik herinner me nog heel goed hoe ik, samen met mijn zussen en broer, voor het eerst de wondere wereld van Super Mario Bros. 3 ontdekte. Bros. bleef trouwens de achternaam van de guitige loodgieter tot mijn Engelse taalvaardigheid groot genoeg was om te beseffen dat het een afkorting van “brothers” is. Dit, zoals altijd, geheel terzijde. “Je moet A en B tegelijk induwen, anders lukt dat niet!” “Jawel, laat mij toch eens proberen”. “Ah, pas op voor die thwomp”. “Ik zie geen thwomp, enkel een grote st…” “HAHA JE BENT DOOD STOMME MUTTEN”. Het daaropvolgende drama van door de huiskamer vliegende controllers wil ik u besparen. Videogames en geweld, het is van alle tijden.

Het nostalgisch gevoel dat telkens over me heen komt wanneer ik voor de zoveelste maal de NES of SNES (Super Nintendo) bovenhaal, heeft me zodanig in zijn greep dat ik Nintendo altijd loyaal ben gebleven. Nintendo is, met andere woorden, een synoniem geworden voor urenlang zorgenloos staren naar pixels die zich over vleesetende planten een weg banen naar het volgende kasteel. Het verstand op nul zetten en levende doden te lijf gaan met een kettingzaag of roestige haak is zeker en vast ook aan mij besteedt, maar het voelt anders. Videogames moeten zich afspelen in fluokleurige decors, waar Italiaanse loodgieters met een snorretje strijden om de hand van minderjarige prinsesjes. Videogames moeten heroïsche verhalen vertellen van ocarinaspelende tieners die een reusachtig ei trachten te openen om er binnenin voor de x-ste keer tegen dezelfde snoodaard te zegevieren.

Het mag dan ook niet verwonderen dat ik heel veel verwacht van de toekomstige Nintendo, genaamd Wii (lees: “wie”). Ik zou eindeloos kunnen uitweiden over de revolutie die het machientje gaat teweeg brengen in gamersland, maar ik denk dat dit filmpje het best mijn opwinding verwoordt. Afspraak eind 2006 bij de spelletjesboer?

Studentenhaver

2006-06-13T12:03:00.000+02:00

Het blijft kokend heet en dat is voor de ijverig student in mij niet altijd even aangenaam. Het is een constant zoeken naar de meest koele kamer van het huis. Momenteel is dat de slaapkamer van mijn teerbeminde zussen, al loopt de temperatuur daar rond drie-vier uur bijzonder hoog op. Dat is dan ook het moment om een punt te zetten achter het zware studeerwerk. De beperkte interesse voor mijn cursus en de zee van tijd die nog voor me ligt, kan dat makkelijk rechtvaardigen.

Studeren, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Enerzijds moet ik zeggen dat ik slechts één keer minder dan tien heb gehaald (de vitters zouden zeggen twee, maar dat ene was doelbewust), wat dus betekent dat ik toch een zeker systeem gebruik dat garant staat voor succes. Anderzijds kan ik me niet van het idee ontdoen dat er iets grondigs fout zit aan mijn manier van werken. Een korte omschrijving is hier wel op zijn plaats. We beginnen een drietal weken voor het eigenlijk examen met het samenvatten van de cursus. Met samenvatten bedoel ik het herleiden van 100 bladzijden tot een tien à vijftiental velletjes papier. Daar slaat de eerste twijfel al toe: ik hoor verhalen van mensen die erin slagen om 100 bladzijden te verwerken op één dag, zonder enige notities te nemen. Dat vind ik bijzonder knap, ook al weiger ik te geloven dat ze effectief zo te werk gaan. Ik zou in elk geval sterven van de datastroom.

In de tweede fase van mijn studeerarbeid pomp ik zowat elke letter van mijn samenvatting in mijn gigantische hoofd. “Informatieparadox… meer informatie… minder geïnformeerd”, “Commercialisatie… concentratie… ontzuiling… ontluizing… beestjes…draad kwijt.” En zo gaat dat uren door. Een mens zou voor minder beginnen twijfelen aan zijn mentale gezondheid bij het oeverloos gelul dat hij op deze manier tot zich moet nemen. Vermoeidheid maakt dat hele proces des te meer bizar. Je geest dwaalt weg van de letters, terwijl je brein hopeloos tracht om alle logische verbanden samen te houden. Zo kom je onbewust tot conclusies als “de tabloidisering van de media in Vlaanderen heeft tot gevolg dat *gaap* de kranten *geeuw* bij de bakker… brood… honger…”. Associatiegedrag op zijn best.

Nog een weekje te gaan en ik kan voor eeuwig en altijd het blokspook verbannen naar een muffe archiefkast. Maar dat dacht ik de vorige keer ook.

Fiat Lux.

2006-06-11T22:08:00.000+02:00

Vlaanderen ziet de eerste zonnestralen en zijn inwoners halen onmiddellijk de barbecue boven. Worsten, satés en kippenvleugels worden massaal geroosterd boven wat in se niets anders is dan een groot uitgevallen asbak. Om toch de illusie van gezond eten staande te houden, worden er nog wat wortelen geraspt en sla gezwierd. Het zal mij worst (ha!) wezen, eerlijk gezegd. Ik heb namelijk de neiging om kotsmisselijk thuis te komen na elk braadfeest. Mijn kathedraal van een lichaam (door sommigen ook wel kapelletje genoemd) is een drastische verhoging van de nootjes- en champagnegraad blijkbaar niet gewoon.

Omdat ik het gevoel krijg dat deze blog te vaak uitdraait op negativisme, wil ik toch ook een positieve noot (ha!²) toevoegen aan dit stukje. Ik heb namelijk een ongelofelijke bewondering voor mensen die overweg kunnen met een fototoestel. De eerste zomerbarbecue leent zich natuurlijk tot het nemen van foto’s. Na het nuttigen van een sloot alcohol, zijn mijn tafelgenoten ook alle gêne kwijt en poseren ze gewillig voor de lens. Maar helaas, driewerf helaas: het resultaat is nooit meer dan een slappe prent die je net zo goed met een wegwerptoestel kan nemen. Het verheugt me dan ook ten zeerste dat mijn allerliefste zich dra zal verdiepen in de fotografie. De kans dat ze het genie genaamd Loretta Lux kan benaderen, mag dan al gering zijn, toch hoop ik voor het eerst met toonbare vakantiefoto’s naar het thuisfront terug te keren.

Kunstschilders, fotografen, dichters en schrijvers: allen slagen ze erin om de saaiheid van de wereld met behulp van een simpele penseelslag of woordenwaterval te doorbreken. Mijn bewondering voor deze mensen gaat samen met een gevoel van jaloersheid en onmacht. Het blijft dan ook mijn grootste droom om zelf iets neer te pennen dat door minstens 100 mensen gelezen wordt. De kans dat ik in dit opzet slaag, is klein. Maar deze droom wens ik voor één keer niet op te geven, zei ik melodramatisch.

Pastis voor Bahamontes.

2006-06-11T00:12:00.000+02:00

De eerste warme dag van het jaar bracht weer het allermooiste volk naar buiten in de ijdele hoop om hun sneeuwwitte ledematen te frituren in een brandende zon. Terrasjes werden overspoeld door teenslippers en lagen factor twintig waarvan de eigenaar zich een clichématige sangria bestellen. De al wat oudere medemens waagt zich aan een glaasje pastis, het bekende Franse anijsdrankje. Iedereen geniet met andere woorden van het goede weer. Wel, bijna iedereen.

Om tien uur des morgens neem ik de krant (nu ja, “Het Laatste Nieuws” is bezwaarlijk nog een krant te noemen) onder de arm en nestel me in mijn groene tuinzetel. Bij het lezen van pagina vijf is het me echter al te veel: die dekselse zon verbrandt mijn nek als was het Greet Rouffaer. Ik dring snel mijn kopje thee uit en neem de wijze beslissing om me weer in de koele keuken te zetten, met Radio 2 op de achtergrond. Ik ben, zoals u al kon vermoeden, geen zonzoeker.

Negen uur en anderhalve voetbalwedstrijd verder spring ik gezwind op de fiets, richting mijn allerliefste. Het is al heel wat afgekoeld, zo blijkt, en dat is best aangenaam. De beklimming van de Scheldebrug gaat soepeler dan anders. Als een ware Federico Bahamontes peddel ik naar boven. De omgeving vervaagt en het maanlandschap van de Mont Ventoux neemt haar plaats in. “Wat een klasse etaleert Andries weer. Ze kunnen niet volgen, meneer! Allemaal moeten ze zijn wiel lossen! Op de Col du Galibier kroonde hij zichzelf al tot koning van de Alpen, vandaag is hij keizer van heel Frankrijk, Michel.” Een uitgebreide fantasie hebben is mooier dan de eigenlijke prestatie.

Morgen wordt de keizer naar alle waarschijnlijkheid gedegradeerd tot voetvolk. In de moordende middagzon zal hij de kilometers richting Zele moeten trotseren. De hitte is zomers mijn grootste rivaal in de eeuwig durende zoektocht naar ingebeelde glorie. Ik zie mezelf niet meer als Bahamontes of Van Impe, maar als een zwalpende Eros Poli. Laat het maar snel weer najaar zijn.

Weesvisje

2006-06-09T23:57:00.000+02:00

“Bedankt voor de toffe vakantie, tante Ella”. Met een laatste, verlegen kus op de wang lijkt Hektor voorgoed afscheid te nemen van zijn tante Ella. Jos Matteussen wuift hem,vanuit zijn pas verworven bakkerij, nog even na op zijn terugkeer naar het Gesticht In 1847. Tante Ella vertrekt naar Hollywood en Hektor kon niet mee: ze verwachten er haar immers alleen.

Klik. Klak. Klik. Klak. Klik. Klak. Het monotone getik van Hektors zondagse schoenen op het verlaten weggetje loopt synchroon met het gekabbel van zijn gouden weesvisje. Zijn rugzakje lijkt het gewicht van de viskom amper aan te kunnen, maar dat stoort Hektor niet. De gedachte dat hij zijn tantetje nooit meer terug zal zien, laat hem niet los. Klik. Klak. Kluts. Kluts.

Het is voor elke Vlaming een bekend filmbeeld uit Hektor, het verhaal van de wat klungelige 35-jarige wees die dan toch de liefde vindt bij zijn tante. Het beeld van de rugzak met het visje duikt vaak in mijn gedachten op wanneer ik zelf voor een zoveelste keer naar het station afzak, met mijn eigen bruine zak op de rug. Het hoofd licht gebogen, met de handen rond de teugels die misschien wel wat te kort zijn, ook al zijn die gemakkelijk langer te maken. Bij mij speelt echter niet de gedachte van een verloren liefde door het hoofd. Het is moeilijk om te omschrijven wat ik precies voel. Een mengsel van achterdocht, onwennigheid en verlegenheid kan je het misschien noemen. Ik weet ook helemaal niet waar dat gevoel vandaan komt. Het is sterker dan mezelf als ik alleen op pad ben. Vreemd.

Het komt goed met Hektor. Tante Ella loopt hem te gemoed, beseffend dat een carrière in Hollywood nooit zo belangrijk kan zijn als wat Hektor haar te bieden heeft. En Vlaamse filmpjes horen nu eenmaal een goed einde te hebben, dat spreekt vanzelf.

Films met een goed einde zijn niet altijd aan mij besteed: ze geven de kijker de illusie dat alles altijd op zijn pootjes terechtkomt. Maar in dit geval wil ik graag een uitzondering maken. Want ook bij mij staat er steeds weer een tante Ella te wachten. Voor haar laat ik graag de teugels los.

O wee, Wereldbeker.

2006-06-08T20:05:00.000+02:00

De Wereldbeker voetbal is nog maar een dag van ons verwijderd en dat zullen we geweten hebben: de dagdagelijkse bijdrage in de krant en op televisie wordt ons spreekwoordelijk in het gezicht geduwd tot we, dolgedraaid door zoveel nonsens, een mening gevormd hebben over wie nu wereldkampioen zal worden (Argentinië is trouwens het enige correcte antwoord). Berichten in deze bulletins variëren van het gebroken kuitbeen van Djibril Cissé tot de tieten van mevrouw Buffon die zich krampachtig een weg proberen te banen uit haar voetbalsoutien. Mooie world cup, no?

Voetbal is natuurlijk meer dan een spelletje waarbij 22 mannen achter een stuk leder rennen. Voetbal is, zeker in de weken voor het belangrijkste toernooi, statistiek en data-analyse. Het feit dat Ivoorkust het enige land is met spelers waarvan geen enkel op Ivoriaanse bodem speelt, of dat de kleinste speler van het toernooi maar één meter tweeënzestig is, kan me maar matig boeien. Leeftijden, dat is wat me steeds weer intrigeert. Nadat ik alle data doorsnuffeld heb, kan ik met een gerust gemoed naar het WK kijken: geen enkele speler is geboren in de jaren negentig. Theo Walcott komt met zijn zeventien lentes nochtans aardig in de buurt. Maar een negentiger, neen die gaan we gelukkig niet zien. Ik ben met andere woorden, nog niet oud.

Wie een geboortejaar heeft zonder acht (of lager uiteraard) als derde getal, is een snotneus die niet thuis hoort op een professioneel voetbalveld. Want dan ben je toch maar pas de luiers kwijt? Ik weiger te geloven dat er negentigers zijn die nu op de houten banken van een Gijzegemse studiezaal hun tijd verdoen, ik weiger te geloven dat de eerste negentigers volgend jaar naar Gent zullen pendelen om er niet meer te spreken over godsdienst of zedenleer, maar over ‘wijsbegeerte’. Dat is bijna even ridicuul als nullers (geboortejaar 2000 en verder) die naar de lagere school trekken!

Oh.

De Wereldbeker 2010 in Zuid-Afrika wordt een mentale ramp.

Fried'l De Wijze

2006-06-08T09:48:00.000+02:00

Het is een doodgewone weekdag. Ik lig al enkele uren te schipperen tussen slaap en wakker worden: een kamer delen heeft zo zijn nadelen als je oudere broer de wekker doet afgaan om half zeven. Maar stiekem lig ik ook op de wacht voor mijn dagdagelijkse afspraak met een blonde schone. Vijf voor negen. Het is bijna zo ver. Nog steeds slaapdronken spits ik de oren, wanneer een hese doch charmante stem me toefluistert: “het beste moet nog komen…”.

Fried’l Lesage en Radio 1 hebben mijn heimwee naar Wim Oosterlinck en Heidi Lenaerts snel doen wegdeemsteren. Meer zelfs, ik heb er het medium radio langzaamaan door leren appreciëren. Radio 1 is immers nog een zender waar je actief moet luisteren in plaats van radio als achtergrondruis te gebruiken, met als ochtendlijk hoogtepunt “Het beste moet nog komen”. Een verademing in een steeds sneller en drukker wordende maatschappij, denk ik dan in mijn meest academische buien. En Fried’l Lesage – we moeten daar eerlijk in zijn – is een lekker dier. Uiterlijk misschien een paard, maar de stem van een nachtegaal.

Vorige week – was het nu donderdag of vrijdag – luisterde ik met ingehouden adem naar de verhalen van een voor mij onbekend Nederlands acteur die het toneel geruild heeft voor een bestaan als orthodox monnik. Jozef van den Berg mocht dan al een nobele onbekende zijn, door zijn ontboezemingen over zijn roeping en de daarmee gepaard gaande vreugde kreeg ik een krop in de keel. En dat gebeurt me zelden. Hij vertelde hoe hij die laatste avond in de Antwerpse Singel zijn publiek toesprak: “Ik stop met optreden. Mijn doel is Christus”. Hij vertelde hoe hij zijn vrouw en kinderen verliet en een nieuw leven startte in een fietshokje, zonder enig bezit. En Friedl luisterde, samen met mij. Ze onderbrak hem niet voor reclame of voor een grappige sneer. Neen, ze luisterde. Ik hoorde zelfs stiltes. En dan plots Bach. Klassieke muziek klonk nog nooit zo mooi.

Ach, Friedl, waarom heb ik niet eerder ontdekt hoe jij en je gasten mijn ochtend kunnen kleuren? Voordien bitterzwart, maar nu vreugderood. Waarvoor dank.

De toekomst van toen.

2006-06-06T20:51:00.000+02:00

Binnen enkele weken is het weer zover: ik zal afgestudeerd zijn in een richting die helemaal niet zo geweldig was als ik aanvankelijk dacht. Alsof een diploma Oost-Europese Talen nog niet genoeg was, heb ik midden september de onbegrijpelijke keuze gemaakt om journalistiek te gaan studeren. We zijn nu x aantal maanden later en ik ben er nog steeds niet uit wat ik nu moet gaan doen. Een jaartje doppen is alvast geen optie: de gruwelen van het jaar 2004 wil ik koste wat het kost niet meer beleven.

Vroeger was dat allemaal heel wat eenvoudiger. Als jonge pagadder had ik wel een drietal droomjobs voor ogen, met helemaal bovenaan "ambulance". Geen ambulancier dus, maar het eigenlijke voertuig. Hoe ik dat precies zou realiseren, daar lag een knaap van 4 helemaal niet wakker van. Zolang de mensen maar bij "tutatuta" zouden denken: "daar komt ambulance Andries al aangesneld! Hoera, opa gaat het halen!" Waarna ik opa vermorzel onder mijn Pirellibanden. Kinderen kunnen soms zo wreed zijn.

Ijsventer was nog zo'n grote droom van me. De hele dag met een kar vol pistache en Stracciatella rondtoeren, mijn ambitie kende werkelijk geen grenzen. Natuurlijk spookte het ook door mijn gigantische hoofd om journalist te worden, maar in die tijd was ik nog ten volle bij mijn verstand om te beseffen dat er meer carrièrekansen liggen in de wereld van ijs en ambulances.

Alles wijst erop dat ik zal eindigen als een verbitterde ambtenaar die hele dagen stiekem naar porno surft in de hoop om te ontsnappen aan de ondraaglijke lichtheid van zijn ambt. En wanneer het melodieuze deuntje van een Brussels ijskarretje weerklinkt, zal ik treurig mijn hoofd buigen, dromend van een wereld waar ik oude mannetjes doodrijd.

Tuta.

Tuta.

De grote crap voorwaarts.

2006-06-05T23:27:00.000+02:00

"Aimé, je blijft me verbazen met dit baanbrekende idee dat één zeker en vast een nieuw elan zal geven." "Dank je, Tony. Zin in een partijtje golf?"

De bonzen van de VRT blijven me verbazen. Eerst slagen ze erin om het goed functionerend geheel van TV1 om te vormen tot een gedrocht waar oude wijven watertrappelen en wielertoeristes clichédoorbrekend naar een grijnzende jongeling fluiten, nu zullen ze ons koste wat het kost digitale televisie en nieuwe media door de strot duwen. Het was dan ook bijzonder meelijwekkend om tijdens "De grote zap voorwaarts" een icoon als Jan Van Rompaey voor een playbox BV's te zien om ons te vertellen hoe geweldig het wel is dat we binnenkort nóg meer zullen smsen en -godbetert- naar 3D presentatoren zullen staren. Het deed me onmiddellijk terugdenken naar midden jaren negentig, toen we nog geloofden dat we met een knoert van een bril op door cyberspace zouden wandelen. EN HIJ SPAT NIET.

Wat ik in elk geval wel geleerd heb, is het feit dat je enkel alternatief kan zijn als je een fishstick in je haar kan frituren en teensletsen draagt. Of dat romantische zielen op een harige sofa naar televisie kijken, elkaar aflebberend tijdens Thuis omdat Femke en Sam toch zo'n schoon koppel zijn (al is daar recentelijk iets gebroken, of niet?). Ofwel ben je een informatiezoeker die opschept met zijn kennis over het paringsgedrag van de grote bonte specht tijdens het winterseizoen, lurkend aan je pas gestopte pijp. Eén slaagt er met andere woorden in om met één programma heel hun zeemzoete ideologie met de grond gelijk te maken. Samenhorigheid moet wijken voor het hokjesdenken in ons mediagedrag. Blijkbaar zijn we net iets minder samenhorig in dit walgelijk staaltje van arrogant en winstgevend marktonderzoek. Maar Tony en Aimé, die blijven golfen.